πριν δύο χρόνια τέτοια μέρα στη Ρώμη
Σκέφτομαι & Γράφω

Πριν δύο χρόνια τέτοια μέρα

Πριν δύο χρόνια τέτοια μέρα ήμασταν στη Ρώμη και βγαίναμε φωτογραφίες στη Fontana di Trevi με τις φίλες μου και τις κόρες μας.  Έτσι είπε το Facebook και για να το είπε, κάτι θα ξέρει.  Τι ωραία ήταν τότε που ταξιδεύαμε και προγραμματίζαμε τη ζωή μας! Τότε που γεμίζαμε το μυαλό μας με εικόνες, μυρωδιές και γεύσεις.

πριν δύο χρόνια τέτοια μέρα ήμουν στη Ρώμη

Ήταν μια αφορμή να ξαναδώ φωτογραφίες και να ξαναθυμηθώ αν και δεν ξέχασα. Εντάξει ομολογώ, μου λείπουν οι μέρες στη Ρώμη. Για την ακρίβεια οι τρεις μέρες στη Ρώμη. Τόσο λίγες αλλά μας έφτασαν για να τη φέρουμε σβούρα. Οι μόνες έννοιες μας ήταν αν βαδίζουμε στο σωστό δρόμο (γενικότερα), πού στρίβουμε, ποια πλατεία είναι αυτή μπροστά μας, πότε θα φάμε και πότε φτάνουμε στον προορισμό μας λες και είχαμε τίποτα άλλο να κάνουμε από το να γυρνάμε.

Ακόμη και όταν τα πόδια μας δεν μας βαστούσαν άλλο και το gps μας οδηγούσε σε αδιέξοδα εμείς γελούσαμε σαν παιδιά παρά την απόγνωση στο μάτι.

Μαμάδες με κόρες στη Ρώμη

Πριν δύο χρόνια τέτοια μέρα σεργιανούσαμε ανέμελες στη via Condotti και σε όποια άλλη via βρίσκαμε. Άλλωστε μας ένοιαζε; Δεν μας ένοιαζε.

πριν δύο χρόνια τέτοια μέρα ήμουν στη fontana di trevi
Fontana Di Trevi

Ήταν ένα τριήμερο ταξίδι με 3 μαμάδες και 3 κόρες που είχε από όλα. Λιώσιμο των παπουτσιών μας (τα είχα πάρει και καινούργια ένεκα του ταξιδιού), με ατελείωτο περπάτημα λες και μας είπαν ότι δεν έχει μέσα μαζικής μεταφοράς στη Ρώμη. Βασικά, το θέμα μας ήταν ότι όλα φαινόντουσαν κοντά που μπορεί και να ήταν, αλλά, με τις γύρες που ρίχναμε γύρω από τον εαυτό μας ώρες ατελείωτες, γράφαμε τρελά χιλιόμετρα την ημέρα και δεν είχαμε καμία αίσθηση προσανατολισμού (ή το gps είχε πρόβλημα ή αυτή που το κρατούσε!).

Αποκορύφωμα της εκπαιδευτικής διάθεσης με την οποία πήγαμε στη Ρώμη, ήταν η εξάωρη ξενάγηση στο Βατικανό χωρίς οίκτο, με τα κορίτσια μας να αποφασίζουν ότι θα ξαναμπούν σε μουσείο πιθανόν σε μια άλλη ζωή, αν υπάρχει.  Η ξεναγός προσπαθούσε να κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον κάνοντας ερωτήσεις στα κορίτσια, μέχρι που την είπαν ότι Χριστός βαφτίστηκε στον Πηνειό, στο Νέιλο ή τον Τάμεση και δεν ξαναμίλησε.

Από φαγητό παράπονο δεν είχαμε. Στην Ιταλία νηστικός δεν θα μείνεις, όσο παράξενος και να είσαι, κάτι θα βρεις να γαργαλίσει τον ουρανίσκο σου. Δοκιμάσαμε πίτσες, μακαρονάδες και φυσικά παγωτά!!!

Φυσικά δεν έλειπε η γκρίνια και το “θέλω” που ακουγόταν στην αρχή κάθε πρότασης από τα τέκνα. Ήμασταν όμως τρεις οι μαμάδες, οπότε λίγο η συμπαράσταση της μίας στην άλλη και λίγο η γνωστή απειλή “την επόμενη φορά θα έρθουμε μόνες”, επανέρχονταν στην τάξη όλοι.

Τι είπαμε ότι ισχύει όταν κάνεις σχέδια;

Τα τελευταία χρόνια οι φτηνές αεροπορικές εταιρίες έχουν κάνει τα ταξίδια στο εξωτερικό να κοστίζουν λιγότερο και από τη βόλτα στο διπλανό νομό. Έτσι, μεγαλώνοντας τα παιδιά και θεωρώντας ότι η καλύτερη επένδυση είναι τα ταξίδια, άρχισα …να επενδύω. Το πρώτο ταξίδι ήταν με την Κατερίνα στο Λονδίνο το 2018.

Πέρυσι ξεκινώντας η χρονιά είχα κανονίσει ένα πρόγραμμα που στην σκέψη του μετρούσαμε μέρες με τα παιδιά και κάναμε σχέδια. Θα πάμε εδώ, θα πάμε εκεί, θα δούμε το Ρονάλντο με το Γιάννη, θα ανεβούμε στον πύργο του Eiffel με την Κατερίνα, και με τον μικρό, το καλύτερο….στο Παρανέστι με τρένο. Και εδώ γελάμε!!! Ούτε στο Παρανέστι φτάσαμε που το ‘χαμε σιγουράκι.

Μείναμε να χαζεύουμε φώτο από παλιά ταξίδια και να μαλώνουμε για το πού θα πάμε όταν μας αφήσουν ελεύθερους. Άσε που το Παρανέστι πήγε περίπατο πλέον. Ο μικρός μεγάλωσε και διεκδικεί ένα αεροπορικό εισιτήριο και αυτός. Στην σειρά παρακαλώ, όλοι θα πάρετε!

The world is a book and those who do not travel read only one page.

St. Augustine

Έρχονται οι μέρες του φωτός

Αν με ρωτούσες τι σου έλειψε πιο πολύ στην καραντίνα, χωρίς σκέψη θα σου απαντούσα τα ταξίδια. Αυτή η προσμονή από τη μέρα που το σχεδιάζεις και όσο πλησιάζει ο καιρός για να κάνεις τη βαλίτσα, αξίζει όσο και το ίδιο το ταξίδι. Πόσο εκτιμήσαμε τις ημέρες που το κάναμε!

Ο στίχος που μου έρχεται όμως τον τελευταίο καιρό στο νου και σιγοτραγουδάω είναι της Νατασούλας της Μποφίλιου ντε “Έρχονται οι ώρες του φωτός” και κάτι μέσα μου φωτίζει κατευθείαν. Για εμάς τους φύσει και θέσει αισιόδοξους, οι ώρες αυτές δεν αργούν και θα μας βρουν έτοιμους (γεννηθήκαμε έτοιμοι και έτσι).

Δεν μπαίνω ακόμη να κλείσω κανένα εισιτηριάκι αν και οι αεροπορικές εντελώς προκλητικές στέλνουν αβέρτα προσφορές. Δεν ταράζομαι όμως, περιμένω στωικά την ημέρα και μέχρι τότε, θυμάμαι ότι πριν δύο χρόνια ήμουν στη Ρώμη!

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *