η πρώτη καλημέρα της ημέρας
Σκέφτομαι & Γράφω

Εσύ πόσες καλημέρες είπες σήμερα;

Η αλήθεια είναι ότι η καθημερινότητα πολλές φορές μοιάζει τόσο βαρετή! Το πρωινό πακέτο είναι το ίδιο με μικρές εξαιρέσεις. Ίδια ώρα, ίδιες κινήσεις, ίδιος δρόμος, ακόμη και ίδια μουσική στο ραδιόφωνο. Η αξία σε όλο αυτό είναι οι άνθρωποι που συναντάς και οι καλημέρες που ανταλλάζεις. Εσύ αναρωτήθηκες πόσες καλημέρες είπες σήμερα;

Η πρώτη καλημέρα της ημέρας

Είναι εκεί στη γωνία του, κάθε μέρα, χαμογελαστός, να δει για μένα στο δρόμο αν έρχεται αυτοκίνητο και να μου κάνει σήμα να περάσω. «Φεύγεις» θα με φωνάξει και έφυγα.  Η πρώτη καλημέρα της ημέρας εδώ και κάποια χρόνια. Είναι ο μπακάλης της γειτονιάς που μονοπωλούσε το ενδιαφέρον, μέχρι να ανοίξουν οι μεγάλες αλυσίδες παραρτήματα στις γύρω συνοικίες.

Έχουμε μια σχέση καλημέρας – καλησπέρας και «φεύγεις». Μια σχέση εμπιστοσύνης που στο «φεύγεις» φεύγω σχεδόν χωρίς να κοιτάξω. Τρεις λέξεις που συνοδεύονται συνήθως από ένα χαμόγελο. Τον τελευταίο καιρό φαίνεται ότι αποδεχτήκαμε και οι δύο την καθημερινή μας συνάντηση και έτσι η καλημέρα μας έγινε πιο δυνατή, τα χαμόγελα μεγάλα και η συζήτηση για τον καιρό, την κατάσταση που ζούμε και την ευγνωμοσύνη μας που είμαστε καλά απέκτησε διάρκεια.

Πιο πέρα άλλες καλημέρες βροντερές με τα κορίτσια από το φούρνο και τις μυρωδιές να κατακλύζουν τα ρουθούνια μου. Ο δρόμος μου καταλήγει στο αγαπημένο μου ζευγάρι (Τάσο – Στέλλα) και στον πρώτο μου καφέ, που όσο ετοιμάζεται γίνονται οι γνωστές αναλύσεις επί αναλύσεων.

ο πρώτος καφές της ημέρας

Κάποιες μέρες καραντίνας που ήταν όλα κλειστά και δεν αντάλλαζα κουβέντα μέχρι τη δουλειά, ένιωθα ένα κενό που στοίχειωνε τα πρωινά μου. Τα δύο λεπτά από το αμάξι μέχρι το γραφείο μουγκά. Μα αν δεν πεις καλημέρες το πρωί να νιώσεις ζωντανός και ξύπνιος, ούτε ο καφές δεν σε σώζει.

Θυμάμαι

όταν ήμουν μικρή και πήγαινα κάπου με τη γιαγιά μου, δεν περνούσε άνθρωπος που να μην του έλεγε καλημέρα, καλησπέρα ή γεια σας. Σε κάθε έναν που περνούσε και η γιαγιά μου καλημέριζε ή χαιρετούσε, εγώ έκανα την ίδια ερώτηση «Την ξέρεις την κυρία;». Τις μισές φορές η απάντηση ήταν «όχι, αλλά η καλημέρα του Θεού είναι» (για αυτήν όλα του Θεού ήταν βέβαια). Εγώ παιδί εκνευριζόμουν διότι μου φαινόταν παράλογο να χαιρετάς τους πάντες γνωστούς – αγνώστους, άσε που πολλοί την κοιτούσαν σαν ufo και λίγο «are you talking to me?». Στα χνάρια της γιαγιάς και εγώ αλλά επιζητώντας λίγο παραπάνω την αποδοχή. Τη θέλω και εγώ την καλημέρα μου.  

Τα τυχερά της καλημέρας

εσύ πόσες καλημέρες είπες σήμερα; μπορεί να είναι η τυχερή σου μέρα

Η καλημέρα λοιπόν μου έχει φορτίσει και το αμάξι που είχε μείνει από μπατάρ. Μια μέρα πήρα ταξί κατά την επιστροφή μου από τη δουλειά, διότι το πρωί που πήγα να ξεκινήσω το αμάξι δεν τσουλούσε, είχε μείνει από μπαταρία. Όταν έφτασα σπίτι και λίγο πριν ανοίξω την πόρτα, λέω τον ταξιτζή να με αφήσει πίσω από το αμάξι που σήμερα δεν έπαιρνε μπρος κλπ κλπ κλαίγομαι εγώ. Ο ταξιτζής μου λέει «εσύ δεν είσαι που λες καλημέρα κάθε μέρα εκεί στην πιάτσα;» (κάτω από τη δουλειά μου είναι πιάτσα ταξί με τους πρωινούς συνήθεις υπόπτους). Εγώ εγώ βροντοφώναξα, περιχαρής. Μπορώ να σου φορτίσω το αμάξι, έχω καλώδια. Και εγένετο…με μία καλημέρα.

Γεμίζει το μέσα σου όταν συναντάς τις πρωινές σου σταθερές. Ξέρεις ότι είναι άλλη μια μέρα που είναι όλοι στις θέσεις τους και…συνεχίζουμε.

Σκέψου τους ανθρώπους που συναντάς κάθε μέρα, δώσε αξία στην καθημερινότητα σου, πες τις καλημέρες σου, σκάσε και ένα χαμόγελο και που ξέρεις…

Τελικά εσύ πόσες καλημέρες είπες σήμερα;

Πάντως αν ήταν στο χέρι μου, θα ξεκινούσα την ημέρα μου με καλησπέρες γιατί Δε συνηθίζεται το πρωινό ξύπνημα ΠΟΤΕ!!!

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *