η πρώτη μετά-καραντινάτη έξοδος
Σκέφτομαι & Γράφω

Πρώτη μετά-καραντινάτη έξοδος

Γιούπι, όλε, ήρθε η ώρα, η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα, η ώρα για την πρώτη μετά-καραντινάτη έξοδο!!!! Ήδη από την ημέρα της απόφασης η συγκίνηση μεγάλη. Αποφασίζετε παρέα να βγείτε για φαγητό Σάββατο βράδυ στις 8:30 για να προλάβετε να φάτε κιόλας πριν σας πετάξουν όξω στις 11 παρά. 

Η ψυχολογία της εβδομάδας στην αναμονή της εξόδου είναι τύπου «όντως ή μπα;». Θα βγούμε ή θα γίνει κάτι και θα μείνουμε σπιτάκι μας. Από την άλλη βέβαια δεν σε ταράζει και το σπίτι πια γιατί είναι αυτό που κάνεις εδώ και πολύ πολύ καιρό, αυτό ξέρεις – αυτό εμπιστεύεσαι και νιώθεις μια ασφάλεια βρε αδερφέ.

Ναι αλλά τώρα ήρθε η ώρα να βγεις στην ανασφάλεια. Διότι ο κόσμος very very χολοσκασμένος και με το που του είπαν ότι βγαίνει υπό όρους αλλά βγαίνει, βουρ. Βουρ έξω μικροί – μεγάλοι και συχνά χωρίς να ακολουθούνται τα μέτρα.

Βουρ και εσύ με τις αποστάσεις σου, τη μασκούλα σου, το αντισηπτικό σου και με διάθεση 16χρονου που πάει πρώτη φορά στην ταβέρνα με την παρέα του.

Τι θα φορέσω και τι θα φάω είναι οι βασανιστικές ερωτήσεις που σε απασχολούν. Και ξεκινάμε από το πρώτο.

Τι θα φορέσω στην πρώτη μετά-καραντινάτη έξοδο

Το βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίζεις στην πρώτη μετά-καραντινάτη έξοδο είναι το ντύσιμο. Τι φοράμε τώρα, σκέφτεσαι. Την τελευταία φορά που ντύθηκες καλά ήταν λίγο φθινόπωρο 2020, τώρα έξω ο καιρός είναι άνοιξη-καλοκαίρι 2021. Εσύ δεν άλλαξες ακόμη ντουλάπες, άρα; Άρα ανοίγεις την ντουλάπα και βρίσκεις κάτι που να μην σε εκθέσει πολύ (στην περίπτωση που σε καταλάβει κανείς με τη μάσκα). .Κάτι που φοριέται όλες τις εποχές. Ένα τζιν, ένα υφασμάτινο χοντρό-λεπτό ποιος θα το ξέρει; Το πάνω είναι πιο εύκολο γιατί ένα t-shirt όσο να πεις θα το βρεις κάπου.

Πάμε στο πανωφόρι, που εσύ κανονικά θέλεις να μοστράρεις το παλτό σου που από τότε που το πήρες  (πέρυσι λίγο πριν την καραντίνα) το έχεις βάλει 2-3 φορές. Ναι, με παλτό θέλεις να βγεις να κάνεις αυτή την μοντελική κίνηση που περπατάς και το παλτό πάει προς τα πίσω από τον αέρα. Συμβιβάζεσαι με κάτι χειμερινό μεν αλλά όχι τόσο χοντρό, που δικαιολογείται για βράδυ.

Για παπούτσι μη συζητάμε. Μποτάκι και πολύ σου είναι. Πεντικιούρ δεν έχεις κάνει, βραδάκι πάντα έχει λίγο κρύο οπότε θα πουντιάσεις στην ηλικία σου και άσε που δεν ξέρεις ούτε που είναι τα καλοκαιρινά σου.  Μποτάκι με τακούνι 10ποντο να σαβουρντιχτείς να το ευχαριστηθείς πέφτοντας από ψηλά. Υπό κανονικές συνθήκες δυσκολεύεσαι με το τακούνι, πόσο μάλλον που έχεις να το περπατήσεις τόσο καιρό. Ναι αλλά βαρέθηκες αυτή τη μιζέρια του χαμηλού παπουτσιού της καθημερινότητας και είπες να κάνεις την υπέρβαση. Κάντην χαλάλι σου η πίκρα η μεγάλη σου, απλά έχε τον ώμο του αγοριού σου δίπλα να σε βαστάει στο στραβοπάτημα.

Για μακιγιάζ ούτε λόγος, πρώτον δε το ‘χεις, δεύτερον θα πασαλειφτείς με τη μάσκα γιατί είσαι και ατζαμού και τρίτον ό,τι και αν είχες σε μακιγιαριστικά θα έχουν λήξει.

Της εποχής

Στο σημείο αυτό να πούμε ότι βγαίνοντας έξω τέτοια εποχή πάντα συναντούσες τα πάντα από βαρυχειμωνιά μέχρι διακοπές στη Χαβάη. Η κατάσταση βέβαια τώρα είναι ακόμη χειρότερη γιατί και πολύς κόσμος θέλει να βάλει αυτά που δεν πρόλαβε να φορέσει οπότε ό,τι και να δείτε αυτόν τον καιρό δεν παρεξηγείτε διότι υπάρχει η εσωτερική ανάγκη που υπερκαλύπτει τις κλιματολογικές συνθήκες της εποχής.

Έφτασε η ώρα

Η ώρα 8:30 και ξεκινάτε (εντάξει 9 παρά ήταν). Σοκ. Από τα μισά του δρόμου φαίνεται ότι όλος ο κόσμος το Σάββατο ήθελε να ζήσει την επαναφορά στην πραγματικότητα και την ελευθερία που του χαριζόταν. Υποθέτω ότι οι μικρές ηλικίες συνέχιζαν απλά το σερί των εξόδων από τη Δευτέρα που δόθηκε το σήμα.

το σοκ της πρώτης εξόδου

Κόσμος, κόσμος και εσύ τρομάζεις, διότι την τελευταία φορά που βγήκες ήταν πριν πολλούς μήνες και κάποιες φορές πίστεψες ότι αυτόν τον χαμό δεν θα τον ξαναζούσες. Ο κόσμος όμως ξεχνάει, ο κόσμος θέλει να βγει, ο κόσμος έχει σκάσει και ευτυχώς και πολύς κόσμος εμβολιάζεται διότι η επόμενη σκέψη που ακολουθεί κάθε τέτοιο φαινόμενο είναι “άραγε πόσα κρούσματα θα έχει αύριο”.

Όχι δεν είσαι άνετη με την επανένταξη αλλά από την άλλη χαίρεσαι που ήρθε ο καιρός. Μια κοσμοφοβία την παθαίνεις με τον ξαφνικό χαμό αλλά χαίρεσαι που χαιρετάς κόσμο γνωστό στο δρόμο και που τον αναγνωρίζεις έστω και με τη μάσκα. Όλα τα συναισθήματα μία μίξη. Που θα πάει όμως, θα αρχίσουν να παίρνουν τη θέση τους και αυτά.

Τι θα φάω

Την τελευταία φορά που ήσουν για φαγητό μπορούσες να διαβάσεις τον κατάλογο έστω και από μια απόσταση (όχι όμως 2 μέτρων). Τόση ώστε να μην γίνεσαι αντιληπτή ως πρεσβύωψ από τον υπόλοιπο κόσμο. Μάντεψε! Τώρα δεν βλέπεις τίποτα. Και στο απέναντι τραπέζι να στον κρατήσουν τον κατάλογο δεν βλέπεις. Τυφλή. Τίποτα. (Εντάξει το είχα γράψει εδώ και λίγους μήνες ότι δεν βλέπω στο “Η πρεσβυωπία ήρθε για να μείνει” )

Όταν θυμάσαι όμως το μενού, τι να τον κάνεις τον κατάλογο. Το καινούργιο σου χόμπι, να αποστηθίζεις καταλόγους για να μην ξευτιλίζεσαι. Επίσης χρειάζεται πάντα ένας στην παρέα που θα βλέπει για να διαβάζει δυνατά τον κατάλογο. Να αυτά δεν μπορώ!! Οποία κατάντια!!! Μπορείτε βέβαια να κάνετε και το άλλο, να φωνάξετε το γκαρσόν (από το γαλλικό garçon) και να του ζητήσετε να σας πει τι έχει, εν ολίγοις τον κατάλογο από έξω.

friends with wine

Και κάπως έτσι με γέλια, ιστορίες, φαγητό, κρασί, φίλους αγαπημένους κύλησε η πρώτη μετά-καραντινάτη έξοδος. Αν καθίσεις στο τραπέζι και μετά είναι σαν να μην άλλαξε τίποτα, σαν τότε που βρισκόσασταν όποτε θέλατε. Έτσι θα είναι πάλι και δε θα θυμάσαι και το πριν. Πάμε στοίχημα; ( έλα έλα βάλτο το στοιχηματάκι)

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *