Εγώ είμαι αυτή. Η μαμά ντε, που είναι πρήχτρα. Καμιά φορά σκέφτομαι τι μπορεί να λέει η κόρη μου στις φίλες της για μένα. Μετά σκέφτομαι τι έλεγα εγώ για τη μαμά μου. Μία λέξη παραμένει κοινή εις τους αιώνες των αιώνων. Πρήχτρα. Με έπρηξε, με πρήζει, με έχει πρήξει και τελικά «η μαμά μου είναι πρήχτρα» έλεγες και ακολουθούσε διαγωνισμός της χειρότερης μαμάς «πρήχτρας». Σπάνια να μην είχε κάποιος αποδώσει στη μανούλα τον τιμητικό τίτλο της πρήχτρας.

Έτσι με είπε το παιδί μου πρόσφατα, πρώτη φορά (φαντάζομαι όχι τελευταία) και η αλήθεια είναι ότι αφού το σκέφτηκα 1 λεπτό, συμφώνησα και εγώ με αυτή την προσφώνηση. Πρήχτρα είμαι και το νιώθω κιόλας, το καταλαβαίνω. Δηλαδή την ώρα που συμβαίνει, η έφηβη Λίνα που με έχει σε στενή παρακολούθηση μήπως και ξεχάσω ότι ήμουν και εγώ 16, με κοιτάει κουνώντας το κεφάλι με απορία. Κάνω ακριβώς ότι έκανε η μαμά μου και οι περισσότερες μαμάδες του κόσμου. Λέω τις ίδιες ατάκες, τις ίδιες απειλές, τους ίδιους περιορισμούς. Επαναλαμβάνω τα ίδια και τα ίδια και όσο βλέπω ότι δεν αντιδράει η ενδιαφερόμενη τόσο συνεχίζω.  

“Η μαμά μου είναι πρήχτρα” θα λέει. Πώς εγώ που είπα ότι δεν θα πω τα ίδια, λέω ακριβώς τα ίδια και χωρίς παραλλαγές. Όταν το συνειδητοποιώ κάνω παύση εργασιών για λίγο καιρό και επανέρχομαι δοθείσης της οποιασδήποτε ευκαιρίας για πρήξιμο και είναι πολλές με έφηβο παιδί στο σπίτι.

Συμμάζεψε το δωμάτιό σου, κλείσε το κινητό, διάβασε, ξύπνα, ετοιμάσου, πάρε ζακέτα, μην αργήσεις…Όλα προστακτικές και σε επανάληψη. Πρήχτρα. Ναι εγώ. Η πιο μεγάλη. Παρατήρηση, κόντρα παρατήρηση και μόνο όταν ξυπνάει η μικρή Λίνα από μέσα μου γίνομαι αυτή που θέλω να είμαι και όχι αυτή που έμαθα.

Από την άλλη σκέφτομαι ότι για να επαναλαμβάνω τα ίδια 100 φορές σημαίνει ότι δεν υπάρχει ανταπόκριση και άρα δεν φταίω μόνο εγώ που είμαι αρχιπρήχτρα. Όταν μιλάς και ο αποδέκτης σφυρίζει αδιάφορα, είναι λογικό ότι θα ξαναμιλήσεις και θα ξαναμιλήσεις και πάει λέγοντας. Το γιατί στην ηλικία των 15-16 δεν σε νοιάζει τίποτα από όσα σου λένε, νομίζεις ότι τα ξέρεις όλα και ότι η μαμά σου γεννήθηκε πάντα μαμά και δεν υπήρξε παιδί, είναι μια άλλη ιστορία προς μελέτη.

Επίσης σκέφτομαι ότι μετά από τόσα χρόνια και έχοντας περάσει στην άλλη πλευρά του ποταμού κατανοώ την επανάληψη στάνταρ συζητήσεων που ξεκινούσε η μαμά μου και κατά κάποιον τρόπο τις δικαιολογώ π.χ«πότε θα διαβάσεις; Πότε θα συμμαζέψεις το δωμάτιό σου;» (και εσύ από μέσα σου τραγουδούσες «Ποτέεε ποτέ ποτέ ποτέεεεε». Επίσης διαπιστώνω ότι δεν θυμάμαι κάτι ιδιαίτερο να έχει μείνει χαραγμένο αρνητικά στη μνήμη μου πέρα από τη γενική αίσθηση ότι ήταν και αυτή μια ακόμη μαμά πρήχτρα.

Μετά τις παραπάνω σκέψεις μου, ανακεφαλαιώνω και λέγω ότι απενοχοποιώντας τις μαμάδες μας, απενοχοποιώντας τους εαυτούς μας και δίνοντας ένα δίκιο στα εφηβάκια μας που νιώθουν το πρήξιμο του εγκεφάλου σε καθημερινή βάση προσπαθώντας να σταθούν σε έναν κόσμο ενηλίκων που έχει χάσει το χιούμορ του, τον αυθορμητισμό του και την παιδικότητά του ζητώντας να συμπεριφέρονται σαν ενήλικες όντας μόνο 16, είμαστε όλοι ευτυχισμένοι!

Αποχοδή και αγάπη στις πρήχτρες μάνες και στα εφηβάκια όλου του κόσμου!!!

Μιλώντας για εφηβεία πατήστε και εδώ να μελετήσετε την κατάσταση της.

Το άρθρο Η μαμά μου είναι πρήχτρα εμφανίστηκε πρώτα στο Justlina blog.