Taxi Mom: Το δεύτερο επάγγελμά μου

Η φαεινή ιδέα του συνεπιβατισμού

Κάποτε είχα μια φαεινή ιδέα. Να μαζευτούμε όλες οι μαμάδες της γειτονιάς, να απλώσουμε τα προγράμματα των παιδιών πάνω στο τραπέζι και να οργανώσουμε… συνεπιβατισμό.

Να κάνει η μία το δρομολόγιο του ποδοσφαίρου, η άλλη των Αγγλικών, η τρίτη του φροντιστηρίου. Κι αν δεν ήταν ίδιες οι δραστηριότητες, δεν πειράζει. Αρκεί να ήταν προς την ίδια κατεύθυνση. Προς κέντρο η Λίνα, προς Δικαστήρια η Μαρία, προς Ανάπλαση η Ελένη. Κάτι θα κερδίζαμε όλες.

Θεωρητικά ήταν εξαιρετικό σχέδιο. Στην πράξη δεν προχώρησε ποτέ. Για την ακρίβεια, δεν προχώρησε ούτε μέχρι τη συζήτησή του.

Έτσι, εγκατέλειψα την ιδέα της ομαδικής μεταφοράς και το Taxi Mom συνεχίζει να λειτουργεί κανονικά.

Οι πιο απαιτητικοί πελάτες του κόσμου

Μια υπηρεσία διαθέσιμη 24 ώρες το 24ωρο, επτά ημέρες την εβδομάδα, χωρίς ταξίμετρο. Για την ακρίβεια, το ανάποδο: εσύ βάζεις βενζίνη και οι πελάτες έχουν και παράπονα.

Γιατί αντί για ένα απλό «ευχαριστώ», είναι πολύ πιο πιθανό να ακούσεις:

— «Γιατί άργησες;»

Λες και πατάς ένα κουμπί και εκτοξεύεσαι τη στιγμή που θα σε πάρουν τηλέφωνο και θα σου πουν: «Έλα τώρα.»

Ή λες και κάθεσαι όλη μέρα στον καναπέ, με τα κλειδιά στο χέρι, περιμένοντας πότε θα σε καλέσουν για την επόμενη κούρσα.

Και φυσικά αυτή η σχέση είναι γεμάτη… αμφισβήτηση.

— Έρχομαι σε πέντε λεπτά, λες εσύ.

— Πέντε λεπτά από τώρα ή από όταν ξεκινήσεις;

(Μα έλεος…)

Περνάνε δέκα λεπτά (είσαι σπίτι ακόμη) και ξαναχτυπάει το τηλέφωνο.

— Πού είσαι;

— Στον δρόμο.

— Σε ποιο σημείο;

(Λες ένα σημείο λίγο πιο κοντά για να γλιτώσεις την ανάκριση.)

— Μαμά, την αλήθεια. Δεν ξεκίνησες ακόμη ε;

Μα γιατί τόση αμφισβήτηση; Ψέματα η μανούλα; Ντροπή!

Βέβαια, ουαί κι αλίμονό σου αν τολμήσεις να πεις ότι δεν σε βολεύει το συγκεκριμένο δρομολόγιο ή ότι έχεις κανονίσει κι εσύ κάτι και δεν μπορείς να τους πας εκεί που θέλουν. Εκεί θα σε κοιτάξουν με βλέμμα που λέει ξεκάθαρα: «Τι σόι μάνα είσαι εσύ;». Μην πτοηθείς. Συμβαίνουν αυτά και στα καλύτερα σπίτια.

Μήπως τελικά γεννήθηκα για ταξιτζού;

Τελευταία, πάντως, έχω αρχίσει να πιστεύω ότι κάτι μου αρέσει σε όλο αυτό. Το άνοιξε–κλείσε την πόρτα, μπες–βγες, ανέβα–κατέβα. Βίτσιο να το πεις, συνήθεια να το πεις, δεν ξέρω. Όπως και να το πεις, θα το δεχτώ.

Καμιά φορά σκέφτομαι μήπως τελικά το επάγγελμα των ονείρων μου ήταν ταξιτζού και απλώς δεν το κατάλαβα ποτέ και τώρα μου δίνεται η ευκαιρία να ξεδιπλώσω το ταλέντο μου;  Ίσως να στέρησα από τον κόσμο μία ακόμη επαγγελματία οδηγό. Έναν άνθρωπο της πιάτσας. Μια ακόμη κόρνα πριν καν ανάψει το πράσινο φανάρι.

Ποτέ δεν είναι αργά. Οπότε θα έλεγα στον ανταγωνισμό να μην επαναπαύεται.

Stay tuned… που λέμε και στο χωριό μας!

Υ.Γ. Για πες… μόνο οι δικοί μου “πελάτες” είναι έτσι ή συμβαίνει και στα δικά σας ταξί; 😅 Ποια είναι η πιο χαρακτηριστική ατάκα που έχεις ακούσει; Σε περιμένω στα σχόλια! 🚕💛