Little stories

ΒΑΛΔΙΡΚΕΙΑ 2018

Ο στίβος ήταν για μένα η μεγάλη μου αγάπη. Τον κ. Βαλδίρκα τον γνώρισα ως προπονητή στο Εθνικό στάδιο της Δράμας και αργότερα στο λύκειο ως γυμναστή.  Όταν πέθανε ήταν ένα σοκ,  γιατί  τους ανθρώπους που συνόδευσαν τα παιδικά σου χρόνια τους έχεις πάντα στην καρδιά σου. Όταν ξεκίνησαν τα Βαλδίρκεια προς τιμήν του, έλεγα πάντα στον εαυτό μου ότι θα τρέξω. Λίγο οι υποχρεώσεις, λίγο το ένα, λίγο το άλλο, δεν μπόρεσα να το κάνω μέχρι φέτος.  Φέτος ήταν μονόδρομος !!!  Ήταν ξεκάθαρο μέσα στο μυαλό μου ότι θα τρέξω και εγώ στα Βαλδίρκεια στα 5 χιλιόμετρα, όχι με αξιώσεις φυσικά διότι και καθότι δεν καλλιέργησα ποτέ την αντοχή μου και ήταν πάντα το χειρότερο μου ακόμη και οι γύροι για το ζέσταμα.  Ήθελα να τρέξω για μένα, για εκείνον, για την άθληση, για την παρέα. Και ήταν τόσο ωραία όσο το φαντάστηκα.

Είναι μια εκδήλωση πολύ καλά οργανωμένη με φοβερό κέφι και πολύ θετική ενέργεια.  Είναι μια διοργάνωση με μεγάλο αριθμό συμμετοχών και από ότι καταλαβαίνω αυξάνεται το νούμερο χρόνο με το χρόνο. Είδα κόσμο που δεν θα φανταζόμουν ότι τρέχει και όμως ήταν παρόν για τους δικούς  του λόγους ο καθένας. Διάχυτα χαμόγελα από όλους τους συμμετέχοντες και τους διοργανωτές που σε κάνουν να απορείς που ήσουν τα προηγούμενα χρόνια.

Δεν θα πω ψέματα, περπάτησα και λίγα μέτρα στην ανηφόρα. Δεν θα πω ψέματα, ψόφησα και μου βγήκε η γλώσσα έξω. Δεν θα πω ψέματα, περίπου δυο εβδομάδες πριν έτρεχα λίγο  στη γειτονιά γύρω για να μην ξεφτιλιστώ παντελώς αλλά η ουσία είναι μία και αυτή είναι ότι το διασκέδασα πολύ καθ’ όλη τη διαδρομή.

Ο αθλητισμός ενώνει, ο αθλητισμός δίνει ζωή, χαμόγελα, ενέργεια, κόκκινα μάγουλα!!!

Υποσχέσεις για  του χρόνου:

  1. Θα συμμετέχει και ο μεσαίος μου γιος σίγουρα στο 1 χιλιόμετρο, γιατί είχε φίλους από το σχολείο του που έτρεξαν και ενθουσιάστηκε.
  2. Με το Μαράκι το alter ego των στιβικών μου χρόνων θα κάνουμε προπόνηση και θα συμμετέχουμε βελτιώνοντας πολύ την απόδοσή μας . Ιδανικά θα θέλαμε να είμαστε σε αυτούς που θα γυρίζουν ενώ οι άλλοι ακόμη θα πηγαίνουν αρκεί να μην είναι καμιά ανηφοριά και αφήσουμε πάλι τα πνευμόνια μας σε καμιά γωνιά (για την ακρίβεια εγώ άφησα τα πνευμόνια μου στην άσφαλτο, το Μαράκι τρομακτικά άνετο μας περιέπαιζε θα λέγαμε)
  3. Το outfit θα είναι προσεγμένο για να γράφουμε καλύτερα στις φωτογραφίες.

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *