Little stories

I love you as certain dark things are to be loved In secret, between the shadow and the soul

Σ’ αγαπώ, όπως αγαπιούνται κάποια σκοτεινά πράγματα, μυστικά ανάμεσα στη σκιά και την ψυχή. Ανάμεσα στην αδυναμία μου να κρύψω την αγάπη μου που σαν σκιά υπάρχει και σ’ όλα αυτά που κρατώ κρυμμένα στην ψυχή μου. Ανάμεσα σε αυτά που δεν τόλμησα να κάνω και σε αυτά που τώρα που θα τολμούσα είναι αργά. Έτσι σ’ αγαπώ γιατί δεν έμαθα αλλιώς. Γιατί δεν ήθελα αλλιώς. Πάντα πολύ και πάντα κρυφά μη δει το φως αυτό που η καρδιά ποθεί. Δεν αντέχεται καρδιά μου τόση αγάπη.

Γιατί αγαπάμε αυτά που βρίσκονται ανάμεσα στη σκιά και την ψυχή; με ρώτησε. Γιατί αν ήταν όλα εύκολα δεν θα ‘χε νόημα η ζωή. Γιατί αυτό που αγάπησες μα δεν έζησες και σ’ ακολουθεί σαν σκιά, το κρατάς φυλαγμένο στη ψυχή σου. Γιατί όταν περάσουν τα χρόνια δεν θα αγαπάς αυτόν πια αλλά αυτό που σε έκανε να νιώσεις. Αυτό που χανόσουν σε ένα του φιλί και ας το ένιωσες μια φορά, που σου έλειπε το χαμόγελο του και ας το είχες δει μια φορά, που σου έλειπε η αγκαλιά του και ας είχες χαθεί εκεί μέσα μια φορά, δεν φτάνει μια ζωή για να μετρήσεις αυτές που την ονειρεύτηκες.

Για αυτό τα αγαπάμε αυτά που βρίσκονται εκεί, γιατί πρέπει να περάσεις κρυφά μονοπάτια για να φτάσεις, γιατί είναι σκιά που δεν επιλέγεις, είναι πάντα, να μη σε αφήνει να ξεχάσεις το πρόσωπο που θα είχε η ζωή σου. Γιατί κάνεις κόπο για να φτάσεις, μα όταν αγγίξεις την ψυχή τότε έχει νόημα η ζωή.

Αυτά θα έλεγα…δεν πρόλαβα να απαντήσω…είχε φύγει….γιατί έτσι έπρεπε!!

8 Σχόλια

  • Τάκης Χειλάκης

    (Το σχόλιο αφορά μόνο την πρώτη παράγραφο…)
    Μπράβο Λινάκι…… Πήρες μια π@π@ριά και την έκανες ένα αξιόλογο κείμενο…!!!

  • Μπάμπης ο άτεγκτος

    Συγγνώμη κιόλα……., αλλά μήπως έχει απαντήσει από καιρού η Νατάσα;;;;;

    Νύχτα πυκνή, μα δες, προβολείς αν ρίξεις,
    Πόσο απέχει απ’ το χώρια το μαζί
    Όσο μια πόρτα απ’ τη διπλανή ζωή
    Αν την διαρρήξεις
    Νύχτα συχνά, ρωτάς ετοιμόρροπά σου
    Αν είμαι ακόμα δεδομένο ανοιχτό
    Τις πιθανότητες θα σου τις πω εγώ
    Που ‘χω για μάρτυρα καμένο ουρανό

    Άστα όλα κι έλα, τι ζητάω
    Μακριά σου δύσκολα περνάω
    Όσο σε θυμάμαι, με ξεχνάω όμηρο εδώ
    Άστα όλα κι έλα… μεγαλώνω
    Ό,τι μας χωρίζει, στο χρεώνω
    Ένας κόκκος άμμου ήταν μόνο
    Το ’δες για βουνό
    Δε σηκώνω άλλο τόσο πόνο
    Έλα, σ’ αγαπώ

    Νύχτα πυκνή, μπορείς τώρα να την σκίσεις
    Να το μικρύνεις το «τελείως μακριά»
    Τον ήλιο που ’μεινε στης δύσης τη μεριά
    Να φοβερίσεις
    Νύχτα κι εχθροί παντού… και το σύνορό σου
    Σαν το ατσάλι αδιαπέραστο κι αυτό
    Αν δε γυρίσεις, πώς θα ζω, τι θα ’μαι εγώ
    Δίχως ταυτότητα, κανέναν εαυτό

    Άστα όλα κι έλα, τι ζητάω
    Μακριά σου δύσκολα περνάω
    Όσο σε θυμάμαι, με ξεχνάω όμηρο εδώ
    Άστα όλα κι έλα… μεγαλώνω
    Ό,τι μας χωρίζει, στο χρεώνω
    Ένας κόκκος άμμου ήταν μόνο
    Το ’δες για βουνό
    Δε σηκώνω άλλο τόσο πόνο
    Έλα, σ’ αγαπώ

    Την αγάπη σαν εχθρό σου φοβάσαι
    Πλάτη πλάτη με τα «θέλω» κοιμάσαι
    Τα ‘χω βάλει μαζί σου, που φτάσαμε εδώ

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *