η πιο αγαπημένη ώρα η ώρα για τα σχολικά
Σκέφτομαι & Γράφω

Η πιο αγαπημένη ώρα, η ώρα για τα σχολικά

Η πιο αγαπημένη ώρα, η ώρα για τα σχολικά έφτασε. Τρέξτε, τρέξτε στα βιβλιοπωλεία να προλάβετε  διότι οι λίστες μεγάλες και οι ουρές αναμονής επίσης. Στην επαρχία βέβαια που όλοι γνωριζόμαστε με τα μικρά μας, δίνεις το χαρτί (που έχουν δώσει οι δάσκαλοι στο σχολείο) στην/ον αγαπημένο σου βιβλιοπώλη και περνάς μετά να πάρεις την πραμάτεια σου έτοιμη.  Αυτό αποκλείει βέβαια τη μαγική στιγμή της επιλογής αλλά στην παρούσα φάση δεν πειράζει γιατί θες να γίνει η δουλειά σου άμεσα. Στο πίσω μέρος του μυαλού σου έχεις κρατήσει την επιθυμία σου να μπεις στο βιβλιοπωλείο να μυρίσεις χαρτί και να διαλέξεις σβήστρες-ξύστρες-μπογιές-ψαλιδάκια-κόλλες-υπογραμμιστές-μολύβια…όπως τότε.

Ο Σεπτέμβριος ήταν είναι και θα είναι πάντα ο μήνας των σχολικών αγορών. Τσάντες, κασετίνες και μόλις ξεκινάει το σχολείο όλα αυτά που θα τις γεμίσουν. Μπορεί το σχολείο να μην ήταν πάντα η πιο ευχάριστη σκέψη, η αγορά των σχολικών ειδών όμως ήταν ανέκαθεν η πιο χαρούμενη στιγμή. Εκείνες οι παράξενες ξύστρες που δεν ήξερες από πού ανοίγουν και πού θα βάλεις το μολύβι να ξυθεί ήταν αγαπημένες, αν και ήταν γνωστό ότι η μύτη θα σπάσει στην πρώτη σβούρα.  Και αφού έσπαζε η μύτη και έμενε μέσα στην ξύστρα, έπαιρνες ένα άλλο μολύβι με μύτη για να καθαρίσεις την ξύστρα και πήγαινε λέγοντας. Τις σβήστρες που δεν έσβησαν ποτέ που τις πας; Οι πιο ωραίες φυσικά ήταν και είναι αυτές που δεν προορίζονται για σβήσιμο αλλά ξεκάθαρα για μόστρα. Μα και να έσβηναν δεν ήθελες να τις λερώσεις με τίποτα. Παίρναμε τις κλασικές σβήστρες (κόκκινο-μπλε) για να χρησιμοποιήσουμε και τις άλλες με τα σχέδια για την επίδειξη στους συμμαθητές μας. Ένας μύθος που γκρεμίστηκε με τα χρόνια είναι και αυτός της καλής σβήστρας. Η μόνη άξια να έχει τον τίτλο είναι η κλασική πλέον άσπρη παραλληλόγραμμη ή πράσινη του ιδίου σχήματος. Όλες οι άλλες μόνο το όνομα. Αλί σε εμάς που μεγαλώσαμε με την κόκκινη-μπλε και σκίσαμε βιβλία και βιβλία για να σβήσουμε το στυλό που τάχα μου τάχα μου έσβηνε με την μπλε μεριά.

Μαρκαδόρους και ξυλομπογιές καινούργιους πάντα. Όσα κουτιά και να είχαμε από τη στιγμή που δεν ήταν στο κουτί δεν ήταν καινούργιοι. Έπρεπε να είναι στο κουτί, τέλος. Το ίδιο μοτίβο ακολουθούν και τα τέκνα και δεν τα παρεξηγώ. Μπορεί μια μέρα να αναγκαστούμε να φύγουμε από το σπίτι γιατί οι μαρκαδόροι και οι μπογιές θα έχουν πιάσει όλα τα τετραγωνικά, αλλά τι σημασία έχει; Εδώ μιλάμε για στιγμές απόλυτης χαράς και ευτυχίας.

 

Όταν έμπαινα στο βιβλιοπωλείο για να αγοράσω τα σχολικά μου ήθελα να με αφήσει εκεί η μαμά μου και να έρθει να με πάρει σε κανένα πεντάωρο. Τα παιδιά μου βέβαια δεν δείχνουν τόσο μεγάλη χαρά και έτσι εξακολουθώ να ζω στιγμές απόλυτης ευτυχίας επιλέγοντας σχολικά για αυτούς. Στο μολύβι είμαι αρκετά συγκρατημένη και προτιμώ να μην έχουν κρεμαστά ή άλλα τζίτζιλα μίτζιλα. Βέβαια κατά καιρούς έχω πάρει ό,τι κυκλοφόρησε. Κάτι τεράστια 1/2 μέτρο μολύβια, κάτι χοντρά που δεν μπορείς να τα πιάσεις στο χέρι κοκ.

Θυμάμαι από παιδί πόσο μου άρεσε να γεμίζω την κασετίνα μου με τα καινούργια μου πραγματάκια. Η μυρωδιά «καινουργίλας» όταν άνοιγα την τσάντα ή την κασετίνα μου με τρέλαινε.

Τόσα χρόνια μετά και κάθε φορά που ξεκινάνε τα σχολεία χαίρομαι που θα έρθει αυτή η ώρα, η πιο αγαπημένη ώρα, η ώρα για τα σχολικά.

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *