Φίλοι μου καλοί, καλοί μου φίλοι,

ομολογώ ότι η στιγμή που ξεχνάς κάτι που έπρεπε να κάνεις είναι μια στιγμή που σε βάζει σε βαθιές σκέψεις. Έχει κανένα χρόνο περίπου που δυσκολεύομαι υπερβολικά να τακτοποιήσω τον εγκέφαλό μου. Να βάλω μια τάξη και μια σειρά σε αυτά που έχω να κάνω στη μέρα και κατ’ επέκταση στην εβδομάδα. Αυτά αφορούν κατά βάση τις δραστηριότητες των παιδιών, τις υποχρεώσεις μου σαν μάνα και γυναίκα και τις δικές μου προσωπικές ανάγκες. Θα μου πεις, δεν έμεινε και τίποτα άλλο! Ο συντονισμός, που κρίνεται απαραίτητος στην περίπτωσή μου δεν υπάρχει και αυτό μου δημιουργεί πρόβλημα γιατί είμαι μόνιμα με ένα «πω ξέχασα να πάω εκεί, πω ξέχασα να κάνω αυτό».
Ο Σεπτέμβριος ο μήνας του προγραμματισμού και των σχεδίων, μου φαίνεται απάνθρωπος μήνας. Να βρεις τις ώρες για να βολέψεις τους πάντες και να χώσεις και για σένα καμιά ωρίτσα γιατί δεν ξέρω αν το πα αλλά εγώ θα βρω και για μένα την ώρα εκείνη. Μπορεί να μαγειρεύω στις 12 όταν όλοι θα κοιμούνται αλλά θα έχω διαθέσει κάπου λίγα λεπτά μέσα στην εβδομάδα για μένα και αυτό με ευχαριστεί πριν ακόμη το κάνω και μόνο σαν σκέψη.
Το θέμα μας είναι βέβαια ότι ξεχνάω και αν υποθέσουμε ότι είμαι μικρή για alzheimer η επόμενη σκέψη είναι ότι έχω πολλά στο μυαλό μου και τα έχω κάνει αχταρμά οπότε είναι λογικό. Ναι όμως αυτό δεν είναι λύση, είναι απλά η παραδοχή του προβλήματος που παραμένει πρόβλημα μέχρι να υπάρξει λύση.
Εδώ και λίγες μέρες αποφάσισα να γράφω σε χαρτί και το παραμικρό που έχω να κάνω. Όλα στο χαρτί και 2-3 στο χέρι που όλοι με ρωτάτε αν έκανα τατού. Ναι τατού τη λίστα του σούπερ μάρκετ, ήμαρτον! Δεν ξέρω αν ενδείκνυται ή αν θα προχωρήσει το θέμα με το χαρτί αλλά προς το παρόν με βοηθάει. Αν έχετε σκεφτεί κάτι πιο πρωτοποριακό παρακαλώ βοηθήστε και αν δείτε κανένα παιδάκι μόνο σε καμιά δραστηριότητα να περιμένει ρωτήστε το πώς το λένε. Αν ακούει στο Γιάννης, Κωνσταντίνος, Κατερίνα, περάστε στην επόμενη ερώτηση «Η μανούλα σου είναι μια ψηλή, γαλανομάτα, μάγισσα, να σ’ανταμώσω άργησα??? Η γνωστή justlina???” Αν η απάντηση είναι θετική κάντε ένα κόπο να του κάνετε λίγη παρέα μέχρι να έρθω. Μπορεί να αργώ αλλά δεν λησμονώ!!!
Και επειδή ελπίζω ότι υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι σαν την περίπτωσή μου….ένα χτύπημα στην πλάτη αρκεί για να καταλάβω ότι δεν είμαι μόνη!!

Υ.Γ Τα σχόλια περί ηλικίας κλπ θα διαγραφούν πάραυτα οπότε μην σκεφτείτε να τα κάνετε.

ΜΦΧ

Λίνα