Είναι κάποιες στιγμές στη ζωή μιας μάνας που ο Θεός την κρατάει μη κανει το λάθος και της φύγει το χέρι με δεξί κροσέ και προσγειωθεί στο παιδί της.

Για να γίνω πιο σαφής, κάθεσαι στον καναπέ και διαβάζεις εφημερίδα και χωρίς να το καταλάβεις έρχεται ο μικρός μπροστά σου και με ένα παιχνίδι σαν μακρύ τσουνί  που κάνει θόρυβο τρελό (το γνωστό φωτοσπαθο) το βάζει μέσα στο αυτί σου, πατάει το κουμπί και … .

Ναι είναι η στιγμή που κάποιος άγγελος σου δένει τα χέρια και δεν κουνιούνται γιατί αυτό που πραγματικά θες να κάνει είναι να το τσακίσεις στα σκαμπίλια το μικρό που σου τίναξε το τύμπανο. Και τελικά γυρνάς τέρας ψυχραιμίας και του λες «βρε αγόρι μου είσαι καλά; (Που ξέρεις ότι δεν είναι), με τρόμαξες».

Μάνες !! Τι δύναμη ψυχής Παναγία μου! Και πόσοι άγιοι μας συγκρατούν άραγε, γιατί μόνο η Παναγία και ο Χριστός δεν φτάνουν.

´Η είσαι κάτω στην αγορά, μέσα σε κόσμο και για κάποιο λόγο που δεν έχεις καταλάβει ακόμη του έρχεται του μικρού και σου αστράφτει μια τύπου παιχνίδι ας γελάσουμε όλοι μαζί. Και εσύ ενώ βουρκώνεις από πόνο και από νεύρα και θέλεις να τον κανείς καρατεκα, γυρνάς στον κόσμο κατακόκκινη μεν και λες (ψύχραιμη από έξω και τούρμπο από μέσα ) «παιδιά, τι να πεις». Τι να πεις και τι να κανείς ξέρεις αλλά ας όψεται η θυσία της μάνας για μια ακόμη φόρα!!