Παρασκευή απόγευμα και ετοιμαζόμαστε να φύγουμε οικογενειακώς για το τριήμερο. Ο προορισμός τα λουτρά Πόζαρ στην Αριδαία. Οι βαλιτσούλες είναι έτοιμες και ο σύζυγος τις φορτώνει στο αυτοκίνητο. Τελευταία η τσάντα μου στην οποία έχω βάλει τα δικά μου και ό,τι  άλλο βρίσκω μπροστά μου τελευταία στιγμή δηλαδή  κινητό, φορτιστή, κρέμα προσώπου, γυαλιά ηλίου, 2- 3 πάμπερς, ένα μπουκαλάκι νερό, χαρτομάντηλα, κλειδιά.  Μπαίνω, βγαίνω, κοιτάω, ξανακοιτάω και ενώ την βλέπω την τσάντα κάπως σαν να κολλάει ο εγκέφαλος εκείνη την ώρα και νομίζω ότι ως δια μαγείας θα μεταφερθεί στο αμάξι, οπότε βγαίνω, κλειδώνω και άντε καλό μας ταξίδι!!!

Κάπου εκεί στην αρχή της διαδρομής ψάχνω να βρω το κινητό μου και σκέφτομαι ότι ο σύζυγος  μάλλον έχει βάλει την τσάντα μου πίσω οπότε θα το πάρω στην πρώτη στάση που θα κάνουμε. Παρόλα αυτά κάτι με τρώει αλλά και δεν θέλω να ρωτήσω γιατί δεν είμαι έτοιμη για την απάντηση που θα λάβω. Τελικά την κάνω την ερώτηση:

–  Λάζαρε την τσάντα μου πίσω την έβαλες ε;

–  Ποια τσάντα σου;  ανυποψίαστο το αγόρι.

– Την καφέ την τσάντα μου λέω ντε,  πιο σίγουρη πεθαίνεις.

– Την δικιά σου;  ρωτάει για να σιγουρέψει.

– Ναι, ναι . Την πήρες ε;

– Εγώ; Δεν πήρα τίποτα. Εγώ έπρεπε να την πάρω;

Σοκ και δέος. Εσύ μπορεί να μην έπρεπε να την πάρεις ρε αγόρι μου αλλά αυτό είναι άσχετο!!!! Σκέφτομαι τι έχω αφήσει. Να γυρίσω πίσω δεν παίζει. Να μου στείλουν με κουριερ την τσάντα επίσης δεν παίζει. Ας το πάρουμε πιο χαλαρά το θέμα. Τι έχω ξεχάσει δηλαδή; Τα γυαλιά ηλίου- ευτυχώς δεν έχει ήλιο, την κρέμα προσώπου-πάει η λάμψη  και η φρεσκάδα στο δέρμα και  ταρατατααααα το κινητό!!! Έτσι έτσι πάνε ένα τριημεράκι χωρίς κινητό να στρώσεις λίγο επιδερμίδα που δεν θα στρώσεις γιατί δεν έχεις και κρέμα. Το καλύτερο δε όλων στον πηγαιμό είναι το σκηνικό που διαδραματίζεται με τη φίλη που συνταξιδεύουμε. Στην πρώτη στάση που κάνουμε μιλάω με τα κορίτσια της παρέας (3 ζευγάρια με τα παιδιά μας ήμασταν) και ενημερώνω ότι ξέχασα την τσάντα μου που είχε αυτά και αυτά κλπ κλπ, οπότε ρωτάω τη μία φίλη :

  • Κρέμα προσώπου έχεις; μη σαφρακιάσει το δέρμα  (λες και κοιμάμαι ξυπνάω με μια κρέμα στο χέρι αλλά και τι να ζητήσω από αυτά που ξέχασα; Το μόνο που μπορούσα να δανειστώ έτσι για την κατάθλιψη της απώλειας των υπολοίπων)
  • Βεβαίως άστο πάνω μου, λέει η αγαπημένη φίλη.

Ξαφνικά μια στάση λίγο έξω από το μέρος που θα μέναμε μας κινητοποιεί. Βρισκόμαστε έξω από ένα σουπερ μάρκετ και ζούμε τη στιγμή που η φίλη που πίστευε ότι τα είχε όλα, ανακαλύπτει ότι δεν έχει πάρει μαζί της ολόκληρο νεσεσέρ με βασικά πράγματα βλέπε οδοντόβουρτσες, οδοντόκρεμες και φυσικά κρέμα κλπ κλπ.  Ένιωσα γατάκι! Γελάσαμε και  την αφήσαμε να ψωνίσει, το ίδιο και οι υπάλληλοι του σουπερ μάρκετ που ενώ έκλεινε διότι και  9 το βράδυ παρόλα αυτά την λυπήθηκαν και της έδωσαν 2 λεπτά χρόνο για τα βασικά.

Κατά τα άλλα το τριήμερο κύλησε σούπερ, με κέφι και χαρά και  με δανεικό κινητό του συζύγου για την απαραίτητη επικοινωνία με τον έξω κόσμο.  Δεν θα μπορούσα να μην τραβήξω και τις φωτογραφίες- ντοκουμέντα από τα μέρη που επισκεφτήκαμε Πολλές φορές δε, η κάμερα ήταν ανάποδα  γυρισμένη και τσακ έβγαινα σέλφι χωρίς να θέλω. Τι να πω και εγώ!!!Προφανώς όλα για κάποιο λόγο συμβαίνουν. Να ας πούμε έχω τώρα να ανεβάσω και μια φώτο με τη μούρη μου στα λουτρά Πόζαρ. Όχι που δεν θα χα δηλαδή.

Καταλήγοντας λοιπόν θα ήθελα να ομολογήσω ενώπιόν σας ότι το μόνο που με πείραξε τελικά από αυτά που ξέχασα ήταν τα γυαλιά ηλίου γιατί στην επιστροφή είχε ήλιο τρελό και ενοχλήθηκαν τα μάτια μου πολύ.  Πάνω από όλα η υγεία μας !!!! Κρεμούλα με κάλυψε η τρίτη φίλη της παρέας και όσο για το κινητό….με λένε Λίνα και είμαι καλά, τρεις μέρες χωρίς και την τσαντούλα την καφέ την άλλη φορά πρώτη στο αμάξι!!!