Είναι λίγες μέρες τώρα που μια εικόνα έχει κυριεύσει το μυαλό μου, αυτή της μάνας που από τη μία μέρα στην άλλη καλείται να ζήσει το χειρότερο φινάλε μιας ταινίας με πρωταγωνιστή το παιδί της. Άραγε ποιος άνθρωπος αξίζει να ζήσει αυτόν τον πόνο; Ποιος άνθρωπος πρέπει να πεθάνει ζωντανός; Ποιος να ζήσει το μεγαλύτερό του φόβο και γιατί; Κανείς δεν ξέρει και κανείς δεν θα μάθει γιατί ο Θεός είχε άλλα σχέδια!!

Ένα νέο παιδί με όνειρα που δεν πρόλαβε να ζήσει ούτε την αρχή, έφυγε.

Μουδιασμένοι κοιταζόμαστε όλοι μεταξύ μας και αναρωτιόμαστε τα ίδια. Άραγε τι μας ξημερώνει; Άραγε τι θα ζήσουμε; Όσα αντέχουμε ή όσα μας έρθουν απλά θα τα αντέξουμε; Πως συνεχίζεις να ζεις χωρίς το παιδί σου; Σπαράζει η καρδιά μου για τη μάνα που θα πρέπει να έρθει αντιμέτωπη με τον μεγαλύτερο φόβο της και μάλιστα να τον ξεπεράσει και να ζήσει. Γιατί το δυσκολότερο είναι να συνεχίζεις να ζεις. Η στιγμή που η ζωή φαντάζει πιο τραγική από το θάνατο είναι αυτή που θάβεις το παιδί σου.

Συνηθίσαμε να μιλάμε για το θάνατο, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι συνηθίσαμε το θάνατο.

Και πάντα οι συζητήσεις γύρω από αυτόν καταλήγουν στα ίδια……Δεν αξίζει τίποτα και όλα είναι μάταια. Σπαταλάμε το χρόνο μας σε ανούσια πράγματα και μαυρίζουμε την ψυχή μας για βλακείες και χαζά. Αλλού είναι η ουσία και ενώ το ξέρουμε αφήνουμε το χρόνο να κυλάει σαν να είμαστε εμείς οι εκλεκτοί του Θεού που δεν θα μας αγγίξει τίποτα. Λυπάμαι που θα σας στενοχωρήσω αλλά δεν είστε ούτε εσείς, ούτε εγώ, ούτε κανείς. Μια στιγμή, εκείνη η στιγμή και τσαφ όλα γκρεμίζονται γύρω και τι μένει; Μόνο οι στιγμές που ζήσαμε, οι αγκαλιές που μοιραστήκαμε, τα χαμόγελα που πήραμε, οι κουβέντες που ανταλλάξαμε. Ας μη χάνουμε χρόνο με τους αγαπημένους μας, είναι αβέβαιο το μέλλον και η ζωή μικρή τελικά!!!

…….και κάπως έτσι πηγαίνεις από κρεβάτι σε κρεβάτι, χαϊδεύεις, φιλάς, κλαις σιωπηλά για εκείνη και κοιμάσαι με την ευχή να είναι και το αύριο όπως το σήμερα!!!