Όταν ήρθες στη ζωή μου, παιδιά ήμασταν και τι σημασία είχε τότε, ξεχώριζες εσύ και οι φίλοι σου τα όμορφα κορίτσια, όταν αυτά εμφανίζονταν με ένα τζήν, ένα t-shirt κι ένα απλό αθλητικό παπουτσάκι.

Έτσι εμφανίστηκα κι εγώ…… Με ενέκριναν οι φίλοι σου κι εσύ ενθουσιάστηκες. Εγώ ενέδωσα και δεν έδωσα σημασία τότε σε μια μικρή(;) λεπτομέρεια….

«Καλός αλλά κοντός», είπε η Μαρία, που και την ίδια πρώτο μπόι δεν τη λες…..

«Ισοϋψής», αντέτεινα εγώ, που αν και δεν πήγαινα για φιλόλογος, μια σχέση με τη γλώσσα την είχα…!!

Και τα χρόνια περάσαν…. Και την πρώτη φορά που είπα κι εγώ, ως κοπέλα, να φορέσω λίγο τακουνάκι, αμέσως στραβοκοίταξες. Κι είπα τότε «ας τα βγάλω…», για να σου κάνω το χατήρι. Και την επόμενη «ας τα βγάλω…» για να μην σου καταρρακώσω την αυτοπεποίθηση (αυτές τις ψυχο-βλακείες ποιος μας τις έβαλε στο μυαλό είπαμε;). Και την μεθεπόμενη…. κάτι τέτοιο…!!!

Κι έτσι με το ένα και με το άλλο εγώ τακούνι δεν φόρεσα…. Άντε για να μην λέω ψέματα, κάτι χαμηλοτάκουνα, που πάλι ζάρωνα λαιμό και ώμο για να μην σε ξεπερνώ.

Αλλά δίπλα….. αχ δίπλα…., οι φίλες όλες, τα καλύτερα παπούτσια….. Τις κοιτούσα και ΝΑΙ ζήλευα. Με κοιτούσαν κι αυτές και ΝΑΙ με λυπόντουσαν….!!

Και κάποια μέρα…. ναι κάποια μέρα που μού πες ένα άσχετο ψέμα….. η ατάκα της Βασιλειάδου μου ήρθε στο μυαλό: «Θα με γελάσει εμένα κοντός άνθρωπος;;» και δεν ξέρω τι μέ πιασε και «μού ρθε ο κόσμος ανάποδα»…..!!!!

Τώρα ότι κι αν κάνεις δεν είναι αρκετό

Κι αφού φτάσαμε εδώ θα φύγω πρώτη εγώ

Τώρα ότι κι αν λες δεν σ ακούω ξανά

Σ’ άλλο επίπεδο είμαι σε τακούνια ψηλά…….

……αυτά είπε η Μπέτυ και έβαλε και το τραγουδάκι να φτιάξει διάθεση…..