Από τη στιγμή που η κόρη μου (το πρώτο παιδί) άρχισε να μεγαλώνει και να θεωρώ ότι μπορώ να την πάω σε θέατρο, χωρίς να ενοχλούμε και αναγκαστούμε να φύγουμε τρέχοντας, δεν αφήσαμε παράσταση για παράσταση στη Δράμα. Η διαπίστωσή μου όμως πάντα η ίδια, ότι ήταν σχεδόν όλα προχειροδουλειές και πολλές φορές κακόγουστα. Κείμενα χωρίς νόημα, τραγούδια πολλά να καλύπτουν την ανεπάρκεια του κειμένου και των ηθοποιών που τις περισσότερες φορές ήταν νέα παιδιά που ακόμη και αν σε κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις διέκρινα κάποιο ταλέντο, αυτό χανόταν στο γενικό σύνολο που ήταν με ελάχιστες εξαιρέσεις χάλια.

Κάθε φορά που έβγαινα από μια παράσταση κοιταζόμασταν με τους υπόλοιπους γονείς, κουνούσαμε το κεφάλι με το υπονοούμενο «τι ζήσαμε και πάλι!!! ήμαρτον» και ψιθυρίζαμε ότι θα ήταν η τελευταία φορά.

Δυστυχώς όμως στην προσπάθειά μας να γεμίσουμε με εικόνες τα παιδιά μας και να τα γνωρίσουμε τον μαγικό κόσμο του θεάτρου, όλοι εμείς που είχαμε πει ποτέ ξανά, συναντιόμασταν και στην επόμενη και στην επόμενη και στην επόμενη παράσταση.

Στο δεύτερο παιδί που οι αντοχές σου μειώνονται, μειώνεται μαζί και η διάθεση για τρέξιμο δεξιά – αριστερά οπότε και οι θεατρικές παραστάσεις επιλέγονται πιο αυστηρά χωρίς όμως και πάλι να αποφεύγεται η μπαρούφα. Δεν θα μιλήσω για το τρίτο που έχοντας πια και την εμπειρία τις αποφεύγεις φανατικά και όταν δεν μπορείς να το κάνεις και την «πατάς» τουλάχιστον την «πατάς» εν γνώση σου!! (σημαντικό)

Είναι αλήθεια και το θεωρούμε δεδομένο εμείς στην επαρχία, ότι δύσκολα θα δούμε κάποια καλή παράσταση και εμείς και τα παιδιά μας. Τώρα δε με την οικονομική κρίση δεν έχουμε πια και την απαίτηση. Παρόλα αυτά σε τοπικό επίπεδο υπάρχουν πολύ αξιόλογες θεατρικές ομάδες που κάνουν φοβερή δουλειά, επαγγελματική και όποτε ανεβάζουν έχουν μεγάλη επιτυχία!

Όλα αυτά τα είπα με αφορμή μια παράσταση που πήγα με τα πιτσιρίκια στα πλαίσια της ευρωπαϊκής εβδομάδας κινητικότητας. Ο Δήμος Δράμας παρουσίασε το έργο «Στην Οδό Συνεργασίας…..είναι φως φανάρι» από μια θεατρική ομάδα που πρώτη φορά έβλεπα στην Δράμα και ένα παιδικό έργο που γράφτηκε ειδικά για την περίσταση. Ενθουσιάστηκα!!! Με τα πρόσωπα, με το παίξιμο, με το κείμενο, με το χιούμορ, με όλα! Ρωτάω μια φίλη που μου είπε ότι ξέρει την πρωταγωνίστρια, ποια είναι η κοπέλα. Και μου λέει, Λένα Πετροπούλου συμμαθήτριά μας, δεν τη θυμάσαι; Έμεινα για να συγχαρώ και να ξαναγνωριστούμε μετά από τόσα χρόνια. Φοβερό πράγμα να συναντάς ταλαντούχα πλάσματα που είναι από την πόλη σου και μάλιστα της γενιάς σου και ειδικότερα της ευρύτερης παρέας της εποχής!!

Λοιπόν είμαι φαν της ομάδας που λέγεται «Σκοινί Κορδόνι». Είναι ταλέντα και η Λένα ακόμη μεγαλύτερο γιατί γράφει και τα κείμενα. Συστήνεται ανεπιφύλακτα για παραστάσεις σε σχολεία και όχι μόνο. Ελπίζω να το πάμε «Σκοινί Κορδόνι» από εδώ και πέρα…

https://www.facebook.com/skoinikordoni