Αν δεν έπιασες το χέρι του, αν δεν μύρισες το σώμα του, αν δεν γεύτηκες το φιλί, αν δεν έγειρες στην αγκαλιά του, πώς μπορείς να πεις ότι πέρασε; Πως μπορείς να κάνεις την καρδιά σου να μην πονάει κάθε φορά που τον σκέφτεσαι; Πως μπορούν να μην βουρκώνουν τα μάτια σου όταν βλέπεις γύρω σου ζευγάρια μαζί, όταν ακούς τα τραγούδια που αφιερώσατε κάποτε ο ένας στον άλλον, όταν το φεγγάρι λούζει τη θάλασσα και εσύ το μόνο που θέλεις είναι να χαθείς στην αγκαλιά του.

Έτσι είναι τα απωθημένα, οι έρωτες που για οποιονδήποτε λόγο δεν έζησαν μαζί, δεν περπάτησαν στα σοκάκια χέρι χέρι. Αυτοί που έζησαν μόνο μέσα από αυτά που είπαν και όχι από αυτά που μοιράστηκαν. Και αυτά που είπαν φτάνουν για δυο ζωές. Όσο πάθος κρύβει ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα,  τόσο και τα λόγια του ανεκπλήρωτου έρωτα που γεμάτα υποσχέσεις  σου χαρίζουν γη και ουρανό.

Μήπως  δεν θα άντεχαν μαζί; Μήπως τα μεγάλα πάθη αντέχουν όσο η φλόγα από τη φωτιά που ανάβει και όταν σβήνει μένουν μόνο στάχτες;  Δεν θα το μάθουν ποτέ και ίσως καλύτερα γιατί θα είναι πάντα η ιδανική σχέση και οι ανεκπλήρωτοι έρωτες έτσι πρέπει να μένουν χαραγμένοι, σαν ιδανικοί!

Καμιά φορά τα όνειρα είναι καλύτερα από την πραγματικότητα και άλλες πάλι η πραγματικότητα καλύτερη από τα όνειρα!!!

Βρείτε αυτόν που θα σας χαρίσει το δεύτερο και αν τον βρείτε δώστε του το χέρι σας και αφήστε να σας περάσει απέναντι.