Και έρχεται η μέρα εκείνη που περίμενες απαλλαγμένη από τις πολλές υποχρεώσεις να κάτσεις να γράψεις αυτά που σε απασχολούν, που απασχολούν τα παιδιά σου, τον κόσμο γύρω τέλος πάντων.  Είσαι έτοιμη να επανέλθεις στο blogάκι σου με φόρα ή έτσι πιστεύεις τουλάχιστον μικρό και ανόητο κοριτσάκι (40+ αλλά μικρή σημασία έχει, στην καρδιά κοριτσάκι!!!)

Και τότε ζεις αυτό που δεν σου είχε περάσει από το μυαλό. Και γιατί να σου περάσει δηλαδή αφού μέχρι πριν λίγο καιρό είχες το αντίθετο πρόβλημα, δεν μπορούσες να σταματήσεις να γράφεις.  Οι σκέψεις έτρεχαν με ταχύτητα φωτός και οι λέξεις έμπαιναν με τη μία στη σειρά. Τώρα σιωπή… Τι συνέβη λοιπόν; Γιατί αργεί το αρθράκι;

Δεν μπορείς να γράψεις τίποτα. Δεν κατεβάζει τίποτα ο εγκέφαλος σου. Τα χέρια σου βαράνε τα πλήκτρα αλλά ό, τι και να γράψεις το σβήνεις γιατί δεν κολλάει. Προτάσεις  μόνες τους εδώ και εκεί, χωρίς τίποτα να τις συνδέει. Σκέψεις διάσπαρτες που δεν μπορούν να κάνουν κείμενο. Εκατό θέματα στο κεφάλι σου που αδυνατείς να τα αποτυπώσεις στο χαρτί. Ανοίγεις αρχεία, κλείνεις αρχεία και μένεις να κοιτάς το laptop, το κλείνεις και αυτό και ησυχάζεις.

Στην υποκριτική αυτό το λένε σεντόνι. Βγαίνει ο ηθοποιός και ξεχνάει τα λόγια του. Εσύ ζεις το σεντόνι, πανωσέντονο, κατωσέντονο, πάπλωμα και λοιπά λευκά είδη.  Ούτε post δεν μπορείς να γράψεις.

Justlina εδώ…αναρωτιέμαι απλά μήπως δεν έχω τίποτα να πω που να αφορά και άλλους πέρα τους δικούς μου; Μήπως μερικές φορές είναι προτιμότερο να ζούμε χωρίς να λέμε πολλά; Μήπως είναι φάση που θα περάσει; Μήπως είναι φάση που δεν θα περάσει;  Έν αναμονή….παίρνω και κάτι βιταμίνες, πίνω και κάτι τσάγια…τι να πω πια!!!