Τι να πρωτοπώ πια, πας για ένα μπάνιο και σου κάνουν τα νεύρα κορδελακια τακ τουκ τακ τουκ.

Ξεκινάς με τρελή διάθεση και με σκοπό να αποφορτιστείς από την εβδομάδα που πέρασε για να αντέξεις την καινούργια που θα έρθει. Η επιλογή της παραλίας πολύ καλή, (ονόματι Βρασίδας ή σε απλά ελληνικά cavo vrasida) άγγιζε στα ματιά μας τον χαρακτηρισμό «πισίνα». Το πρώτο ξενέρωμα είναι ο χωματόδρομος μέχρι να φτάσεις που όμως σε αποζημιώνει οπότε με το που φτάνεις το έχεις ξεχάσει.

Δεύτερο ξενέρωμα η μουσική. Υπάρχει λογική εξήγηση σε ένα beach bar να παίζει μουσικάρες μεν που σε ξεκουφαίνουν δε και όταν μάλιστα η μισή παραλία  είναι με μικρά παιδιά;  Όχι αν υπάρχει να τη μάθουμε και εμείς που κάθε φορά αναρωτιόμαστε γιατί; Γιατί να είμασταν τίποτα τεκνάκια που υπήρχε περίπτωση να ανεβούμε και στα μπαρ μάλιστα. Αντιπαρέρχομαι και αυτό διότι πας και κάθεσαι όσο πιο μακριά μπορείς ώστε να μην πονοκεφαλιάσεις και είσαι μια χαρά!

Ε το τρίτο χτύπημα ήταν αποτελειωτικο. Ζευγάρι νεαρών έπαιζε ρακέτες μπροστά μας επί όση ώρα ήμασταν εκεί. Και δεν ήταν εκνευριστικοί λόγω μονότονου ήχου αλλά λόγω βαθμού επικινδυνότητας. Το να παίζεις ρακέτες σε μια μισοάδεια παραλία μέσα στον κόσμο που κολυμπάει ή κάθεται και χαλαρώνει αγγίζει τα όρια της βλακείας!!!! Όταν δε, βγήκαν και έπαιζαν στην παραλία και εμείς με την απειλή της μπάλας στο κεφάλι απολαμβάναμε το καφεδάκι μας (φαντάσου πόσο θέλαμε να χαλαρώσουμε που είχαμε απομονώσει και την τσατίλα μας σε μια γωνίτσα του εγκεφάλου μας) , αφού τους έφυγε μια το μπαλάκι τους έφυγε δυο και κατάλαβαν ότι την τρίτη φορά θα τους το έβαζα εκεί που φαντάζονται απομακρύνθηκαν με ανάλαφρα πηδηματάκια!

Κατά τα άλλα κάτι τέτοια έζησε και ο Μπράντ και πήγε 7 χρόνια στο Θιβέτ και ακόμη απορώ γιατί γύρισε.

Όχι σακούλες όχι πλαστικά όχι ρακέτες σε θάλασσες και ακτές!!!