Η αρρώστια που θερίζει και μας παίρνει φίλους, γνωστούς και συγγενείς. Κάθε μέρα και μια καινούργια δυσάρεστη είδηση, ο τάδε σε ένα μήνα πέθανε, η δείνα εδώ και ένα χρόνο παλεύει με την αρρώστια και έχει παιδιά μικρά. Παιδιά που μπαινοβγαίνουν στα νοσοκομεία για χημειοθεραπείες και εγώ κοιτάζω σαν μπούφος τον κόσμο γύρω να υποφέρει ανήμπορη και τρελαίνομαι. Φτάνω στο σημείο πολλές φορές να αναρωτιέμαι αφού όλοι έχουν έναν γνωστό, έναν φίλο, έναν συγγενή ή οι ίδιοι, εγώ γιατί να γλιτώσω; Και αν το πω κάπου, μου λένε «μη μιλάς έτσι». Γιατί όσοι πέθαναν μιλούσαν έτσι; Βαρέθηκα, βαρέθηκα αλήθεια και δεν γουστάρω να μεγαλώνω με το φόβο ενός καρκίνου από πάνω μου ή πάνω από τους γύρω μου. Δεν γουστάρω να μη ρωτάω καν από τι πέθανε ο άλλος γιατί ξέρω ήδη την απάντηση. Θα μου πεις φυσικά και επειδή δεν γουστάρεις θα γίνει κάτι; Όχι απλά το λέω σαν δική μου σκέψη που τα τελευταία χρόνια έχει γίνει καθημερινότητα.

Ο πατέρας ενός συμμαθητή της κόρης μου πέθανε από καρκίνο και αυτό την σόκαρε και κάθε φορά που το θυμάται με ρωτάει «Καλά πως γίνεται να μην βρίσκουν το φάρμακο για τον καρκίνο;» Εγώ δεν θυμάμαι σαν παιδί να με απασχόλησε αυτό ή να υπήρξε ποτέ σαν αντικείμενο συζήτησης στην παρέα. Ο θάνατος και οι αρρώστιες δεν μας άγγιζαν και ήταν καθαρά θέματα των μεγάλων. Και τώρα που απασχολεί τους πάντες με σοκάρει. Με σοκάρει που μιλάω με τα παιδιά μου για το θάνατο που δεν έχει σειρά. Από την άλλη φυσικά θα μου πείτε έτσι είναι η ζωή και πρέπει να είναι προετοιμασμένα για όλα. Και έτσι έχουμε παιδιά που μέσα στην παιδικότητα τους και την ανέμελη ζωή τους σου πετάνε και την ατάκα «Μαμά δεν θέλω να πεθάνεις» και εσύ υπόσχεσαι ότι δεν θα πεθάνεις και θα είσαι εκεί για αυτά πάντα χωρίς να προσδιορίζεις το εκεί γιατί σκέφτεσαι ότι το είπαν και άλλες και το εκεί έγινε «άγγελος στον ουρανό».

Πόσος πόνος πια, πόση θλίψη; Ο καρκίνος του μαστού μια συνηθισμένη καθημερινή κουβέντα του τύπου «η τάδε έχει, θα κάνει εγχείρηση» και συνεχίζεις και με άλλα ενδιαφέροντα νέα. Είναι και η ηλικία τέτοια που πλέον δεν μου κάνει εντύπωση και ευτυχώς βλέπω ότι μια ψηλάφηση κάνουμε όλες και οτιδήποτε προκύπτει τρέχουμε στο γιατρό και αυτό είναι ενθαρρυντικό γιατί μια έγκαιρη διάγνωση μπορεί να αποδειχθεί σωτήρια.

Φυσικά είμαι ανίδεη να πω οτιδήποτε για το θέμα πέρα από τις σκέψεις μου και μια αγανάκτηση που ουσιαστικά δεν έχει λόγο ύπαρξης γιατί δεν μπορεί να βρει αποδέκτη. Με ποιον να τα βάλεις και πως. Το μόνο που μπορώ να πω για όλους μας άντρες -γυναίκες είναι υγιεινή διατροφή και ζωή, στα πλαίσια του δυνατού και δεν εννοώ υπερβολές αλλά ξέρεις ότι αν καπνίζεις έχεις θεωρητικά μεγαλύτερη πιθανότητα από εμένα που δεν καπνίζω. Και μη μου πείτε ο τάδε δεν κάπνιζε, δεν έπινε και πέθανε, αυτές τις μπούρδες που κάποτε έλεγα και εγώ, γιατί θα σας πω απλά ότι δεν υπάρχει λόγος να ανοίξουμε μόνοι μας το λάκκο και να μπούμε.

Ας αγαπήσουμε και ας φροντίσουμε τους εαυτούς μας, για εμάς και για αυτούς που μας νοιάζονται!!!