Πηγαίνεις στο δρόμο σου με τα παιδιά σου μέσα και ξαφνικά βλέπεις ότι το μπροστινό σου αμάξι πηγαίνει ζικ ζακ να πω, όπου να ναι να πω, γέρνει λίγο στο άλλο ρεύμα, επανέρχεται, πάει και αργά…ότι πρέπει για να καρφωθείς. Αναρωτιέσαι μήπως έχει πάθει εγκεφαλικό στο τιμόνι και πάει μόνο του το αμάξι μα όταν καταλαβαίνεις τι γίνεται σου έρχεται να σταματήσεις και να κανείς τσαμπουκά. Να βγεις από το αμάξι και να εφαρμόσεις όλες τις λαβες hapkido που σου έμαθε ο Γιαννάκος.

Μιλούσε στο κινητό!! Αυτό!! Τόσο απλό!! Μιλούσε στο κινητό!! Φυσικά δεν μπορείς να προσπεράσεις γιατί είσαι μέσα στην πόλη και περιμένεις ή πότε θα τελειώσει να ισιώσει ή πότε θα στρίψει να τον ξεφορτωθείς ή πότε θα καρφωθεί να γίνει καραμπόλα. Και για καλή σου τύχη στρίβει αφού σου έχει τσακίσει το νευρικό σύστημα και δεν μπορείς και να βρίσεις γιατί δεν είσαι μόνη. Κάτι τέτοιες στιγμές θέλεις να τις απολαμβάνεις μόνη. Να κατεβάσεις όλο το πλούσιο ελληνικό λεξιλόγιο να το ευχαριστηθείς. Τέλος πάντων στρίβει αυτός, του πατάς την κόρνα του ρίχνεις και μια μούντζα, αχ να αγιάσει το χεράκι σου τέτοια χαρά που έκανες. Περιορίζεσαι στο «άντε ρε βλάκα ε βλάκα», και τα παιδιά αμέσως «μαμά πιπέρι». Τους εξηγείς γιατί τον αποκάλεσες έτσι και γλιτώνεις το πιπέρι.

Και μετά σκέφτομαι….. ότι και εγώ έχει τύχει να οδηγώ με το κινητό στο χέρι και κουβαλώντας τα παιδιά μου. Και επίσης ότι δεν θυμάμαι ποτέ να μιλούσα για κανένα φοβερό και τρομερό γεγονός που δεν θα μπορούσε να περιμένει το τηλεφώνημα και ενώ πολύ καιρό το κρατούσα αυτό δηλ. δεν σήκωνα τηλέφωνο όταν οδηγούσα, το κανα μια φόρα και μετά πήρα αέρα λες και ξαφνικά έγινα χταπόδι και έβγαλα και άλλα χέρια και μπορώ να τα κάνω όλα μαζί.

Λυπάμαι Λινακι αλλά ρισκάρεις τη ζωή σου, των παιδιών σου και των υπολοίπων οδηγών στο δρόμο. Πες μου σε παρακαλώ έναν πολύ σοβαρό λόγο που θα άξιζε αυτό!!!!