Είναι και αυτές οι φορές που δεν θέλεις να πεις τι σε πείραξε γιατί πολύ απλά θέλεις ο άλλος να καταλάβει από μόνος του. Θέλεις να δεις αν μπορεί να μπει στη θέση σου τη στιγμή που το έχεις τόσο ανάγκη και μπορεί να μην του το είπες αλλά το ξέρει. Όχι για να τον τεστάρεις αλλά δεν γίνονται όλα με λόγια ρε παιδιά, τι να κάνουμε;

Καλό το παραμύθι και το τρώμε εν γνώση μας αλλά υπάρχει μια στιγμή που πρέπει να σου αποδείξει ο άλλος ότι αυτά που έλεγε τα εννοούσε έστω στο ελάχιστο. Αλλιώς τι νόημα έχει και το παραμύθι. Κάποια στιγμή εκτός από να το ακούς, θες και να το ζήσεις.

Και έτσι αυτή η στιγμή έρχεται, περνάει και χάνεται. Και είναι η πικρή εκείνη ώρα που απλά πρέπει να αποδεχτείς αυτό που μπορεί να πίστευες, να ένιωθες αλλά ήλπιζες και έτσι ελπίζοντας έζησες αυτό που ήθελες μέχρι τη στιγμή που απλά δεν θέλεις άλλο.

Για κάποιον περίεργο λόγο είναι όλα πολύ απλά ….θέλω, δεν θέλω, μένω, φεύγω, αγαπάω, δεν αγαπάω και ακριβώς επειδή είναι τόσο απλά είναι σαν να θέλουμε να τα κάνουμε όλα δύσκολα .