Καλοκαίρι τέλος. Ώρα να αδειάσουμε το αυτοκίνητο από τα θαλασσινά και να τα πάμε στην αποθήκη. Εδώ ξεκινάει η μάχη με την Memory. Η Memory είναι ένα χαριτωμένο ξωτικό που ζει σε εκείνο το δωμάτιο. Λατρεύει να γεμίζει τον χώρο της με πράγματα και θυμώνει πολύ όταν πας να της πάρεις μερικά. Δεν μπορεί να καταλάβει ότι σε έναν χώρο με συγκεκριμένες διαστάσεις δεν μπορείς να προσθέτεις συνέχεια αλλά πρέπει και να πετάς ότι περισσεύει ή δεν χρησιμοποιείται πια.  Το πρόβλημα είναι ότι η Memory δεν θεωρεί τίποτα άχρηστο.
Έχουμε πλακωθεί αρκετές φορές με αυτό το πλάσμα και παρόλο που το τραυματίζω κάθε φορά, στο τέλος πάντα με νικάει. Όχι μόνο δεν έχω καταφέρει να την διώξω τόσα χρόνια αλλά πλέον έχει εγκατασταθεί για τα καλά σε εκείνο το υπόγειο. Όταν μπαίνω μέσα με σκοπό την εκκαθάριση το καταλαβαίνει και αρχίζει η μάχη.
Μερικές φορές το καταλαβαίνει πριν μπω μέσα και δεν με αφήνει καν να ανοίξω την πόρτα. Έχει ρίξει η ρουφιάνα το χαλί από πίσω και την έχει φρακάρει. Με χρήση βίας ανοίγω την πόρτα και μπουκάρω με τα νεύρα μου κρόσσια. Εκεί με περιμένει η δεύτερη γραμμή άμυνας. Μου ρίχνει από τα πάνω ράφια διάφορα πράγματα στο κεφάλι και όταν κοιτάξω ψηλά για να δω από που μου έρχονται βρίσκει ευκαιρία και μου βάζει εμπόδια στα πόδια για να σκοντάψω ή να χτυπήσω.
Αφού τελειώσουμε με όλα αυτά αλλάζει τακτική. Είναι η ώρα που αρχίζουμε να γεμίζουμε 2 μεγάλες σακούλες Jumbo με “σκουπίδια”. Εκεί αρχίζει να σου μιλάει …
— μη το πετάς αυτό μπορεί να το χρειαστείς αύριο μεθαύριο
— μα το έχω 5 χρόνια εδώ μέσα και δεν το χρειάστηκα ποτέ
— θα πετάξεις αυτήν την βαλίτσα ??? … με αυτήν πήγες στην Ιταλία
— ναι αλλά έχει χαλάσει και δεν την έχουμε χρησιμοποιήσει για τα εν λόγω 5 χρόνια
Με τα πολλά αρχίζει να επηρεάζει το στρατό που της επιτίθεται και όλοι αρχίζουν τα βέτο … αυτό δεν το πετάμε αρχίζει η γυναίκα … αυτό το έψαχνα τόσο καιρό η κόρη … βάλε και μερικά δικά μου και οι επιλογές των αντικειμένων για πέταμα λιγόστεψαν τόσο που η μία από τις 2 σακούλες Jumbo δεν μας χρειάζεται πλέον.
Τελικά μετά κόπων και βασάνων πετάμε κάτι καλώδια κάτι παλιά ρούχα παπούτσια τσάντες βαλίτσες κ.τ.λ. Η Memory είναι στεναχωρημένη, εμείς το ίδιο και η αποθήκη αν και καλύτερα, παραμένει σε χαώδη κατάσταση.
Υ.Γ Η Memory έστειλε την κουνέλα μας που έχουμε στο σπίτι να πάει να δαγκώσει το καλώδιο του ρούτερ και να το κόψει. Είχα πολλά καλώδια στην αποθήκη για να το αντικαταστήσω … ΧΘΕΣ όμως … γιατί πλέον τα είχα πετάξει χαχαχα. Βλέπετε η Memory είναι και εκδικητική.
Τελικά είναι δύσκολο να ξεφορτωθείς την Memory … Ευτυχώς !!!!