Είναι και αυτές οι στιγμές που συμβαίνει κάτι ας πούμε σε μια ανιψιά και σκέφτεσαι πως αντιδρούσες και εσύ σε εκείνη την ηλικία, εφηβεία (αν μπορείς να θυμηθείς βέβαια).

Πραγματικά απορώ με τον εαυτό μου και εγώ. Μιλάμε Drama Queen κανονική!! Το ζούσα το δράμα μου μέχρι τέλους και τώρα που το βλέπω από μια απόσταση μάλλον μου άρεσε κιόλας (εξηγείται επιστημονικά αλλά πρέπει να γνωριστούμε καλύτερα).  Σύρσιμο στο πάτωμα και λιώσιμο με καψουροτράγουδα για αρχή και προβλήματα τύπου «δεν με πήρε τηλέφωνο σήμερα», «με είδε αλλά έκανε ότι δε με είδε και δεν με μίλησε ενώ εγώ τον κοιτούσα και περίμενα και αυτός μιλούσε με τους φίλους του». Αργότερα τελειώνοντας το σχολείο και μεγαλώνοντας, έγιναν τα προβλήματα πιο σοβαρά τύπου «θα βγει με τους φίλους του και μου το είπε τελευταία στιγμή», «δεν μου έστειλε καληνύχτα» άρα και η αντιμετώπιση πιο ώριμη με ποτό, τσιγάρο κλπ.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που κάποιος με είχε κάνει κομμάτια (σε εκείνη την ηλικία γινόμουν κομμάτια και μόνο γιατί έβγαινα και δεν τον έβλεπα ), ετών 16. Γύρισα σπίτι στενοχωρημένη, μαύρη η καρδιά, δάκρυ στο μάτι και σκεφτόμουν τι να κάνω για να θρηνήσω. Είχαμε λοιπόν και εμείς όπως όλα τα σπίτια ένα ντουλάπι με τα λικεράκια μας τα σπιτικά και κανένα Metaxa βαριά βαριά. Την στιγμή που κάνω να ανοίξω το ντουλάπι , ανοίγει η πόρτα του σαλονιού και μπαίνει μέσα ο φαντομάς – μαμά. Γλίτωσα την καρδιά λόγω νεότητας αλλά το τι άκουσα από την μαμά μου δεν λέγεται η οποία φυσικά πίστευε ότι εγώ κάθε βράδυ που γυρνάω σπίτι πίνω και μεθώ ωχ αμαν!!  Λίγο ήθελα να πιστέψω και εγώ ότι είμαι αλκοολική και πρέπει να πάω για αποτοξίνωση!!! Οι ερωτήσεις βροχή και η φαντασία σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Φυσικά δεν πίστευε ότι ήταν η πρώτη φορά που άπλωσα το χεράκι μου να ανοίξω το φοβερό ντουλάπι που στο φινάλε μέχρι το λικεράκι με γεύση ροδάκινο θα έφτανε η χάρη μου.

Τι να πω Παναγία μου, τι έχουμε ζήσει ως παιδιά!!!Βέβαια μη με ρωτάτε τι θα έκανα αν ήμουν στη θέση της……φοβάμαι για τα χειρότερα!!