Νοέμβριος αγάπη μου, μην επαναλαμβάνομαι, τα χτυπήματα να έρχονται από παντού.  Κάπως πρέπει να καταλάβεις ότι χειμώνιασε και οι ιοι βγήκαν παγανιά και ένα γκουχου γκούχου μπορεί να είναι καθημερινότητα μέχρι να ξεκινήσει ο  πόνος στο λαιμό, το κεφάλι, το αυτί, την  κοιλιά κλπ.

Από τη  Δευτέρα η θερμοκρασία έπεσε πολύ, το κοντέρ έδειξε 4 βαθμούς και μέχρι σήμερα το πάει 3,2,1; Τι να σου κάνει και ο οργανισμός από την μια μέρα στην άλλη δεν ξέρει τι θα συναντήσει.  Από 15 σε 5 και ανάποδα!!!!

Στο τέλος της προηγούμενης εβδομάδας αρχίζει ο μικρούλης τα κλάματα και τον πυρετό. Όταν λέμε πυρετό εννοούμε στα τέρματα….να τσουρουφλάει το παιδί, τόσο που μαζευτήκαμε όλοι και βάλαμε τα χέρια μέσα από το φανελάκι να ζεσταθούμε.  Και ως γνωστόν άντρας άρρωστος τι σημαίνει;; Κλάμα, αγκαλιά μανούλα, ύπνο με μανούλα και γενικότερα αξεσουάρ της μανούλας ο Κωνσταντής!! Το Σαββατοκύριακο φορέθηκε πολύ, ως τσάντα, ως κολιέ και ως θερμοφόρα.  Λίγο ο λαιμός, λίγο το αυτί, τον κουράραμε και συνήλθε αλλά φυσικά έμεινε σπίτι διότι και καθότι όπως έλεγε κάθε πρωί «Μαμά εγώ είμαι άρρωστος ε; Δεν θα πάω σχολείο ε;» έπαιρνε την κουβερτούλα του, το μαξιλαράκι του και άραζε στον καναπέ για παιδικά!! Η καλύτερή του. Ο πιο ευτυχισμένος άρρωστος.

Στην αρχή αυτής της εβδομάδας και ήδη με ένα άρρωστο παιδί έρχεται η Κατερινούλα και γίνεται και αυτή παντζάρι από τον πυρετό. 39 και ανέβαινε η θερμοκρασία, το θερμόμετρο το βγάλαμε γιατί βαρεθήκαμε και εντάξει πόσο να πάει άλλο, καταλάβαμε αυτό που έπρεπε. Ανοίγω παρένθεση να πω τον πόνο μου για τα θερμόμετρα . Πέντε θερμόμετρα στο σπίτι εκ των οποίων τα 3 ηλεκτρονικά που δείχνουν άλλα αντί άλλων και 2 παλιάς τεχνολογίας του πενταλέπτου που μας αποτελειώνουν στο περίμενε αλλά τα προτιμούμε οικογενειακώς, μας φέρνουν πιο κοντά!!! Αγκαλιαζόμαστε και περιμένουμε όλοι μαζί. Όλοι μαζί λέγοντας η μαμά με τα παιδιά εννοούμε, μη σκεφτείτε καμιά έξαλλη εικόνα, οικογενειακή φώτο γύρω από τον άρρωστο με το θερμόμετρο στο χέρι!!. Η Κατερίνα πυρετό και πονόλαιμο τρελό. Δεν μπορεί να καταπιεί, να φάει και να αναπνεύσει καλά γιατί μπουκώνει και η μύτη σιγά σιγά. Αυτά παθαίνεις αν κάθεσαι και συζητάς πόσο καιρό έχεις να αρρωστήσεις και πόσο δυνατός οργανισμός είσαι και «μπραβο μαμά έχω τόσο καιρό να αρρωστήσω» «και μπράβο μου, πυρετό έχω πέντε χρόνια να κάνω» και νατα φάτα τώρα από τα πολλά τα μπράβο!!!

Πάει λοιπόν και η Κατερίνα, μένει και αυτή σπίτι. Τουτέστιν 2 στους 3 σπίτι. Και μένει ο ένας να ξυπνάει το πρωί και να βλέπει τους άλλους δύο αραχτούς και χαλαρούς να χαζολογούν και αυτός να ετοιμάζεται για το σχολείο. Τον κρατάς και σε μια απόσταση για να μην αρρωστήσει και αυτός και να βγάλεις την εβδομάδα με έναν όρθιο τουλάχιστον. Αν και μεταξύ μας και οι άλλοι δύο έγιναν καλά τη δεύτερη μέρα αλλά ο μικρός έμεινε γιατί είναι παιδικό δεν χάνει και κάτι και η Κατερίνα αύριο είναι έτοιμη να επανέλθει στην ενεργό δράση γιατί βαρέθηκε και έσκασε μέσα.

Και έρχεται η Πέμπτη βράδυ καλή ώρα που σας γράφω, με το Γιαννάκο να παραπονιέται και να μου λέει «Μαμά αύριο αν είμαι καλά θα πάω σχολείο. Πονάει το κεφάλι μου, δεν μπορώ να καταπιώ  και δεν μπορώ και να ρευτώ». Δεν ήξερα ότι θεωρείται και αυτό σύμπτωμα αλλά με κόλλησε στον τοίχο. χαχαχαχα  Τι να πω!!! Αυτό με καίει τώρα θα ρευτεί δε θα ρευτεί!!! Εν αναμονή νέων εξελίξεων στο αρρωστόσπιτο της Λίνας.