Πίσω από κάθε όνομα που κουβαλάμε υπάρχει μια ιστορία. Πίσω από τη δικιά μου Αποστολία η ιστορία έγραψε και συνεχίζει να γράφει την ιστορία της κυρα-Αποστολίας της γιαγιάς μου που πιστεύει ότι με αγάπη και κατανόηση λύνονται τα πιο μικρά και πιο μεγάλα  προβλήματα, της γιαγιά μου που μου έδινε πάντα ζωή όταν μαράζωνα!!!

Λίγο μετά τη γιορτή της και λίγο πριν τα 92α γενέθλιά της σας γνωρίζω τη φοβερή και τρομερή γιαγιά μου ονόματι «Αποστολία». Η συνονόματη, που όταν ήμουν μικρή με φώναζε Λίνα και όταν μεγάλωσα ήθελε να με φωνάζουν όλοι Αποστολία!!!

Η γιαγιά αυτή λοιπόν είναι η μαμά της μαμάς μου. Μια γυναίκα που έμεινε χήρα στα 24 με ένα παιδί στην αγκαλιά κυριολεκτικά γιατί η μαμά μου ήταν 40 ημερών. Αυτό φυσικά την έκανε σκληρή, αυταρχική,  δυνατή, σχεδόν ατρόμητη και με μια φοβερή πίστη στο Θεό που τη βοήθησε να πορευτεί σε όλη της τη ζωή χωρίς ποτέ να παραπονεθεί για ό,τι της συνέβη (και δεν ήταν λίγα) . Υπήρχαν δε φορές που συνέβαιναν δυσάρεστα και η γιαγιά μου με την στωικότητα και την ευλάβεια που πήγαζε από την πίστη της στο Θεό έλεγε «όλα καλά θα πάνε», και εγώ με τον αδερφό μου κοιταζόμασταν απορημένοι και σχεδόν  τη θεωρούσαμε τρελή, αλλά πηγαίνανε όντως όλα καλά!!!

Μεγαλώσαμε στο ίδιο σπίτι με τη γιαγιά. Κοιμόμασταν στο ίδιο δωμάτιο για χρόνια. Η γιαγιά μου στη μέση με ανοιχτά χέρια και εγώ με τον αδερφό μου να πιάνουμε από ένα μήπως και μας φύγει.

Όταν ο αδερφός μου με τρόμαζε λέγοντάς μου ιστορίες με φαντάσματα , πήγαινα στη γιαγιά μου και καθόμουν δίπλα της. Συνήθως την έβρισκα να κάθεται στην άκρη του καναπέ και να καθαρίζει φασολάκια, μπάμιες, φακή, ήταν αδύνατο να κάθεται απλά χωρίς να κάνει κάτι.

Μεγαλώνοντας δεν υπήρχε περίπτωση να μην κάνει τις παρατηρήσεις της για το ντύσιμο. Η μαμά μου μου τα έκανε όλα μίνι και η γιαγιά μου μου τα τραβούσε συνέχεια προς τα κάτω, φούστες, μπλουζάκια όλα προς τα κάτω!! Ζούσα την αντίθεση στο λεπτό!!!Μέχρι να βγω από το σπίτι δεν ήξερα το μήκος του ρούχου από το τράβα τράβα.

Κάποια στιγμή που οι ώρες μας στο σπίτι ήταν ελάχιστες (ύπνου, μπάνιου και φαγητού) νομίζω ότι την είχαμε (εγώ και ο αδερφός μου) και λίγο σαν υπηρέτρια γιατί απλά και η ίδια δεν έλεγε ποτέ ότι κουράστηκε, ούτε αρνιόταν ποτέ να κάνει κάτι που θα τη ζητούσαμε. Εν ολίγοις είμαστε χαρακτηριστική περίπτωση παιδιών που τα καλόμαθε-κακόμαθε η γιαγιά τους. Δύσκολα να πιστέψω ότι υπάρχει γιαγιά που αγάπησε πιο πολύ τα εγγόνια της από τη γιαγιά Αποστολία.

Απόφοιτος των πρώτων τάξεων του δημοτικού  η γιαγιά.  Αυτό όμως δεν την εμπόδισε να διαβάσει όλη την χριστιανική βιβλιοθήκη. Όλους τους αγίους, τις ζωές τους, θαύματα, καινή διαθήκη, ψαλμωδίες, ό,τι κυκλοφόρησε και έπεσε στα χέρια της το ρούφηξε μέχρι την τελευταία λέξη. Και αφού τα διάβασε όλα αυτά και συνεχίζει να τα διαβάζει ακόμη σαν η μόνη της παρηγοριά πια, τα έχει διηγηθεί και άπειρες φορές σε όλο τον κόσμο!!!

Άνθρωπος της προσφοράς πάντα και παντού λες και ο Θεός την έστειλε για να επιτελέσει κάποιο έργο. Όσοι την ξέρουν θα συμφωνήσουν μαζί μου ότι δεν τη ζήτησε άνθρωπος κάτι και δεν ανταποκρίθηκε με χαρά πάντα.

Γελούσαν και τα μουστάκια της όταν την παινεύανε οι γύρω. Ταπεινή ταπεινή αλλά κατά βάθος μεγάλη ψωνάρα η γιαγιά. Το χει το όνομα ….δεν φταίω εγώ!!!

Φυσικά δεν ήταν όλα ιδανικά συμβιώνοντας με τη γιαγιά. Η αγάπη της για το Θεό, η πίστη της σε αυτόν συχνά οδηγούσε στο αντίθετο αποτέλεσμα. Έτσι ενώ αγαπούσαμε να μας λέει ιστορίες για το Θεό και θαύματά του, ωστόσο μας κούραζε τόσο πολύ γιατί ήταν ικανή να μιλάει μόνο για αυτά και όλη τη μέρα.  Όσο όμως αυτό μας απομάκρυνε κάποια στιγμή από το Θεό σαν αντίδραση στην θρησκοληψία της, θεωρώ ότι από την άλλη μας έσωσε μια εποχή που θα μπορούσαμε να πάρουμε λάθος δρόμο.

Ήταν τόσο εγωίστρια και θύμωνε σαν μικρό παιδί. Ήταν τσιγκούνα με τον εαυτό της και με ό,τι θεωρούσε περιττό. Ομολογουμένως υπήρχαν και δύσκολες στιγμές.

Όμως ήταν και είναι μια γυναίκα που μεγάλωσε μόνη ένα παιδί και μετά μαζί με αυτό το παιδί και τα παιδιά του παιδιού της.

Η αξιοπρέπεια της και η αισιοδοξία της είναι παροιμιώδεις. Δεν ήθελε να χρωστάει ποτέ, δεν δανείστηκε από άνθρωπο παρά ένα δάνειο από τράπεζα το οποίο μέχρι να το ξεχρεώσει το κουβαλούσε σαν βάρος (ήμαρτον δηλαδή που να το πεις και να σε πιστέψουν πια). Λογαριασμός την μέρα που ερχόταν την επομένη πληρωνόταν. Άνθρωπος μια άλλης γενιάς, της γενιάς που έζησε πόλεμο, κατοχή και όλα τα δεινά και όταν στάθηκε στα πόδια της με δουλειά, κουμάντο και προγραμματισμό έκανε όλα όσα ήθελε όχι για αυτήν αλλά για το παιδί της.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος πιο αισιόδοξος από αυτήν για αυτό και κάθε φορά που είχα πρόβλημα ό,τι φύσεως και αν ήταν πήγαινα κοντά της και ακόμη και αν δεν της το έλεγα, μόνο που με βεβαίωνε ότι όλα θα πάνε καλά και να μην στενοχωριέμαι, εμένα μου έφτανε. Θεωρούσα ότι είχε ένα άτυπο συμβόλαιο ζωής με τον Θεό και πόνταρα στο γεγονός για αυτό και πολλές φορές λέγαμε και λέμε αστειευόμενοι ότι έχουμε μέσον στο Θεό αν χρειαστεί κάτι!!!

Πιστεύω λοιπόν ότι από τις τόσες φορές που μου ευχήθηκαν να πάρω τα χρόνια της να πάρω και τη χάρη της αυτοί που την ξέρουν, με έχουν λούσει και εμένα λίγες σταγόνες αισιοδοξίας. Για τα χρόνια δεν μπορώ να σας εγγυηθώ αλλά  αν όντως συμβεί και  αυτό…..θα βιώσω τη μοναξιά!!!

Για το μόνο που μπορώ να την κατηγορήσω τώρα πια είναι που έκρυβε τις μερέντες μας (μία για μένα μία για τον αδερφό μου). Υπήρξε φορά που τις πήρε μαζί της στην εκκλησία για να μην τις βρούμε . Ε εντάξει πόσα να συγχωρήσει ένα εγγόνι πια!!!

Και ενώ αυτό που λέει πάντα είναι «Δόξα σοι ο Θεός όλα καλά, μέχρι εδώ που έφτασα», όταν τη ρώτησα προχθές τι της λείπει πιο πολύ μου απάντησε αφοπλιστικά «όλα μου λείπουν, όλα». Είναι γλυκιά η ζωή και η ψυχή δεν έχει ηλικία και κούραση!!!

Από όλα τα δισέγγονα (5) μεγαλύτερη της αδυναμία ο Κωνσταντίνος και δεν το κρύβει. Είναι το όνομα του άντρα της που σκοτώθηκε στον πόλεμο και που ως παιδί της είχα τάξει σε αυτή και την μαμά μου ότι θα το βάλω αν και όποτε.

Αχ βρε γιαγιά μου, ούτε τα μάτια μου δεν χρειάζεται να κλείσω…εικόνες ξεπηδούν από το μυαλό μου, εικόνες από τότε που είχες την πλεξούδα σου και χτένιζες με στυλ κάθε πρωί, από τότε που τίποτα δεν θεωρούνταν πρόβλημα για σένα, από τότε που παιδί, μαθήτρια, φοιτήτρια δεν μου έλειψε ποτέ τίποτα και όταν με πάντρεψες έκλεψες πάλι την παράσταση με το χορό σου.

Για εμάς που ζήσαμε με τη γιαγιά μας μέσα στο σπίτι, διπλή η ευλογία γιατί ζήσαμε με την αγάπη της μαμάς μας και η αγάπη, της αγάπης, την αγάπη, ω αγάπη της  γιαγιάς μας !!!