Είμαι κατά κοινή ομολογία ένας χαρούμενος άνθρωπος. Εγώ λέω… χαρά θεού… Και όπως συμβαίνει συνήθως σ αυτές τις περιπτώσεις, ο άνθρωπος που είναι δίπλα μου είναι μάλλον «βαρύς». Καταλαβαίνετε….. Και δεν θα σας εξηγήσω τώρα πως ήταν αυτό στην αρχή και πως είναι τώρα……!!! Ας το αφήσουμε για την ώρα…
Είπα λοιπόν προχθές να βγούμε… Πήρα τα απαραίτητα τηλεφωνήματα και έκανα συνεννοήσεις (εγώ). Είπαμε και με τους άλλους (ζευγάρια και μη) να πάμε σε γνωστό μπαράκι φίλου μέσα στην πόλη. «Δεν βαριέσαι;» ήταν η πρώτη κουβέντα του…«Όχι δεν βαριέμαι», γιατί κάθε φορά που κανονίζω μια έξοδο φροντίζω να είναι με άτομα που αγαπώ, που είναι φίλοι μου, με τους οποίους νιώθω άνετα, ξέρω ότι θα έχουμε να συζητήσουμε πολλά, θα γελάσουμε, θα χορέψουμε και θα τραγουδήσουμε.
«Πού το βρίσκεις το κέφι;» είπε μετά. «Όταν υπάρχει καλή διάθεση από την αρχή για επικοινωνία και διασκέδαση τα πράγματα θα εξελιχθούν πολύ καλά», είπα. «Τα πράγματα θα εξελιχθούν βαρετά, όπως κάθε φορά» είπε. «Τα ίδια και τα ίδια...». «Τελικά ρε συ περνάς τόσο καλά όσο λες ή μήπως έχεις συνηθίσει απλώς να βγαίνεις;». «Σίγουρα δεν είναι όλες οι βραδιές ίδιες….», πρόλαβα να πω…. «Κοίτα εγώ απόψε δεν είμαι για πουθενά». «Βαριέμαι τα ίδια μαγαζιά, τους ίδιους φίλους, τις ίδιες ατάκες, τα ίδια υποχρεωτικά γέλια».  «Και να σου πως κάτι; Βαριέμαι τις φίλες σου και τους ξενέρωτους άντρες τους!!», «Εσύ αν θες βγες……, αν και….» Αν και;;; Είχα μόλις ετοιμαστεί….. και βαφεί…. «Δεν πάω πουθενά μόνη μου πρόλαβα να πω»….. «Όπως θέλεις είπε» και χάθηκε στο μπαλκόνι…
Έμεινα εκεί, καθισμένη στην άκρη του κρεβατιού, κεραυνοβολημένη απ τα λόγια…. Τα χείλη μου σούφρωσαν άθελά μου και μια κουβέντα μου ανέβηκε σ’ αυτά… Μαα…

Είναι καλοκαίρι……γαμώτη μου…..

Έγραψε η Μπέτυ από Θεσ/νίκη