Όταν η κόρη μου πήγε στο Δημοτικό αποφάσισα χωρίς να το σκεφτώ να μπω στο Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων. Όχι γιατί είχα ελεύθερο χρόνο και δεν είχα τι να κάνω, γιατί ως εργαζόμενη, με άλλα δύο παιδιά και ό,τι όλα αυτά συνεπάγονται, είναι το πολυτιμότερο πράγμα και αυτό που μου λείπει πάντα, ο ελεύθερος χρόνος.  Ήθελα όμως να βοηθήσω με κάποιον τρόπο το σχολείο στο οποίο θα πήγαινε το παιδί μου. Πίστευα και πιστεύω ότι οι Σύλλογοι Γονέων μπορούν να βελτιώσουν την ποιότητα των σχολείων. Και σε επίπεδο υλικοτεχνικού εξοπλισμού και σε επίπεδο δραστηριοτήτων, ημερίδων, ενημερώσεων κλπ.

Σε καμία περίπτωση ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων δεν μπορεί και δεν πρέπει να αντικαταστήσει το κράτος και το υπουργείο παιδείας, βάζοντας τους γονείς στο ρόλο το δικό τους. Όμως ας μη γελιόμαστε και ας μη κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, σε ένα κράτος που βουλιάζει αυτό που εσύ θεωρείς πρώτο (την παιδεία), άλλοι το θεωρούν τελευταίο και αν δεν μπορείς να κάνεις την επανάστασή σου τότε πρέπει να βοηθήσεις με όποιον τρόπο μπορείς. Καλά τα λόγια και οι σκέψεις οι γενικές και οι φιλοσοφικές συζητήσεις περί δωρεάν παιδείας και ότι δεν θα έπρεπε οι γονείς να πληρώνουν για υλικά σχολείου, δραστηριότητες κλπ., όμως αυτά είναι λόγια και ως γνωστόν με τα λόγια δεν γίνεται τίποτα. Δυστυχώς ή κάθεσαι και πουλάς θεωρία δεξιά κι αριστερά ή προσπαθείς όπως μπορείς και εσύ ο ίδιος να στηρίξεις το σχολείο που μεγαλώνει και εκπαιδεύεται το παιδί σου.

Υπάρχουν πολλοί τελικά που διαλέγουν το πρώτο όπως ευτυχώς υπάρχουν και πολλοί που διαλέγουν το δεύτερο. Είναι όμως πάντα ίδια η απογοήτευση όταν επιχειρώντας να κάνεις το οτιδήποτε για το σχολείο του παιδιού σου αλλά και τα παιδιών των άλλων ζεις πάντα το ίδιο. Η συμμετοχή των γονέων η μικρότερη δυνατή και σχεδόν πάντα οι ίδιοι, από έναν αριθμό 250 γονέων να έρχονται οι 30 στην καλύτερη των περιπτώσεων.

Και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με θέματα που αφορούν λεφτά πχ ένα bazaar. Είναι πολύ μικρότερη η συμμετοχή σε κάποια ενημέρωση ή Γενική Συνέλευση.  Και μπορώ να δικαιολογήσω ένα πολύ μεγάλο ποσοστό με υποχρεώσεις, δουλειές , προβλήματα κλπ. Όμως υπάρχει και ένα πολύ μεγάλο ποσοστό που είναι αδιάφορο απλά. Αδιάφοροι σκέτο. Χωρίς καμία δικαιολογία. Είναι μάλιστα αυτοί που την κριτική την έχουν κάτω από τη γλώσσα τους μόνιμα. Είναι αυτοί που ξυνίζουν τα μούτρα τους αν ακούσουν ότι κάτι θα γίνει στο σχολείο, αλλά θα κρίνουν και θα κατακρίνουν με την πρώτη ευκαιρία τα κακώς κείμενα του σχολείου και της παιδείας.

Ναι η εμπλοκή με το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων είναι εθελοντική φυσικά και το ξέρουμε. Για εμάς που ασχολούμαστε οι απογοητεύσεις είναι πολλές και η αμφισβήτηση μεγάλη, όμως υπάρχουν κάποιες στιγμές που η ικανοποίηση που παίρνουμε υπερκαλύπτει όλα τα αρνητικά που έχουμε νιώσει κατά καιρούς. Τέτοιες στιγμές είναι η χαρά που πήραμε όταν αγοράσαμε για το σχολείο προτζέκτορα, υπολογιστές, υλικά, βιβλία, cd player ή όταν πρόπερσι είχαμε κάνει σχολή γονέων με θέματα που αφορούσαν τα παιδιά μας και τις σχέσεις μας μαζί τους και ζήσαμε πολύ έντονες στιγμές και φυσικά όταν βλέπεις γονείς να θυσιάζουν το χρόνο τους για να βοηθήσουν σε οτιδήποτε χρειαστεί. Αυτές οι στιγμές είναι ανεκτίμητες γιατί οι ανθρώπινες σχέσεις είναι που μένουν τελικά. Αυτός είναι ο λόγος που μας ωθεί πάντα να προσπαθούμε και να κάνουμε πράγματα που θα έχουν αντίκρισμα στο σχολείο και τα παιδιά μας.

Με όλα αυτά θέλω να πω ότι η συμμετοχή στους Συλλόγους Γονέων και Κηδεμόνων αφορά όλους τους γονείς γιατί ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων είναι όλοι οι γονείς και κηδεμόνες των παιδιών. Δυστυχώς βέβαια η κατάσταση που επικρατεί αντικατοπτρίζει την γενικότερη αδιαφορία του κόσμου για τα κοινά μόνο που δυστυχώς εδώ έχουμε να κάνουμε με τα ίδια μας τα παιδιά. Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο. Δεν ζητάει κανείς να πληρώσεις ή να αγοράσεις αν δεν έχεις, μπορείς όμως να δώσεις λίγο χρόνο, ένα χαμόγελο, μια ιδέα, μια πρόταση και έχοντας πάντα στο μυαλό σου ότι ό,τι καλό κάνεις γυρίζει στο παιδί σου σίγουρα!!!