Πρώτη μέρα της Α’ Δημοτικού τη γνώρισα. Τα αδέρφια μας που είναι τρία χρόνια μεγαλύτερα από εμάς ήταν συμμαθητές και μόλις εμφανιστήκαμε εμείς στο δημοτικό, προκειμένου να μας ξεφορτωθούν (έτσι νόμιζαν) μας σύστησαν για να κάνουμε παρέα μεταξύ μας. Ήταν η αρχή μιας φιλίας που κρατάει από τότε. Ήταν το alter ego μου σε όλο το δημοτικό. Μαζί στην τρέλα, στο παιχνίδι, στην τάξη, στα τραγούδια που βγάζαμε, σε όλα!! Στο γυμνάσιο μαζί αλλά σε άλλη τάξη.  Αυτό δεν μας εμπόδισε να συνεχίσουμε να κάνουμε παρέα. Στο λύκειο ψιλοχαθήκαμε. Βρισκόμασταν αλλά πιο αραιά γιατί οι υποχρεώσεις μας ήταν αυξημένες με διάφορες δραστηριότητες και γιατί οι παρέες μας αλλάξανε. Μετά σπουδές, δουλειές, γάμοι, παιδιά, αυτή Αλεξανδρούπολη πια και εγώ εδώ. Μπορεί να χανόμασταν αλλά πάντα ξαναβρισκόμασταν, πάντα η μία στη ζωή της άλλης άλλες φορές με ενεργή συμμετοχή και άλλες από απόσταση αλλά αυτό δεν άλλαξε κανένα δεδομένο με πρώτο και καλύτερο την αγάπη και μετά την αληθινή φιλία που μας έδενε.  Είναι η πρώτη μου ουσιαστική φίλη, η πρώτη φίλη-κολλητή μου!!!

Και αφού ισορροπήσαμε στις ζωές μας, στις δουλειές μας και την καθημερινότητά μας, μας ένωσε το Facebook. Και  όταν λέμε μας ένωσε εννοώ με δεσμά κανονικά. Δεν γίνεται να μη μιλήσουμε σχεδόν κάθε μέρα, δεν γίνεται να μην ανταλλάξουμε βλακείες και αστεία για την καθημερινότητά μας, δεν γίνεται να μην της πω την πιο τρελή μου σκέψη, να μην βρίσουμε παρέα όποιον μας έχει νευριάσει, να μην σχολιάσουμε ό, τι δεν μπορούμε με άλλους.

Οι δύο μας είναι σχεδόν αδύνατο να μιλήσουμε σοβαρά, ακόμη και στα πιο σοβαρά θέματα θα υπάρξει εκείνη η μία ατάκα που θα μας ρίξει κάτω από τα γέλια και θα ξευτιλίσει το θέμα παντελώς. Έχει φοβερό χιούμορ, γελάει χωρίς αναστολές, αυτοσαρκάζεται τρελά, έχει κοφτερό μυαλό, ιδέες πολλές και τρελές και πέφτει από τα σύννεφα κάθε φορά που τη λες κάτι που δεν το περιμένει.

Η Αλέκα είναι αυτή που πριν ενάμιση χρόνο μου έδωσε την ιδέα να κάνω το blog μου. Αυτή με παρακίνησε, με βοήθησε, αυτή διαβάζει πρώτη τα άρθρα μου και όταν αργώ να γράψω μου στέλνει μήνυμα αγανάκτησης για την καθυστέρηση. Είναι η manager μου επίσημα και η πιο μεγάλη μου fun (έτσι λέει τουλάχιστον χαχα)!!!

Κάποτε δεν με πείραζε που δεν μιλούσαμε πολύ. Τώρα πια μου λείπει που δεν ζούμε στην ίδια πόλη και δεν μπορούμε να πιούμε κανονικό καφέ και περιοριζόμαστε στον διαδικτυακό.  Βέβαια ο καφές με την Αλέκα θα έπρεπε να περιείχε πάντα και έναν μπουφέ με γλυκά για να τον ευχαριστηθεί οπότε αυτό θα μας πρόσθετε και άλλα 5-10 κιλά. Άρα ας κρατήσουμε την απόσταση προς το παρόν.

Μας φαντάζομαι γριές να πίνουμε ελληνικό καφέ σερμπέτι, να γελάμε και να μας φεύγουν τα δόντια και πάνω στο τραπέζι να έχει ένα κουτί σιροπιαστά, παγωτό, δρακουλίνια, και ό, τι σοκολατένιο θα κυκλοφορεί. Μόνο ζάχαρο μη μας στείλει ο πανάγαθος και μας χαλάσει τα σχέδια!!!

Ευλογία οι φιλίες και εγώ τολμώ να ομολογήσω ότι είμαι ευλογημένη στην τοποθεσία Δράμα!!!