Ξεκινώντας να γράψω κάτι για την μαμά μου διαπίστωσα ότι μου είναι αδύνατον. Έγραφα, έσβηνα και αυτό το έκανα κανένα τριήμερο. Κράτησα όλα τα κομμάτια που έγραψα αλλά δεν συνδέονται μεταξύ τους γιατί περιγράφοντας τη μαμά μου κατάλαβα ότι είναι όλα όσα αγαπάω αλλά και όλα όσα δεν θέλω να κάνω που τελικά κάνω.

Δεν γράφω πολλά γιατί θα την κάνω να κλάψει και μετά θα με πάρει τηλέφωνο και θα σχολιάζει αυτά που έγραψα και θα πρέπει να εξηγώ και από εκεί θα φτάσουμε σίγουρα τότε που με ξυπνούσε κάθε πρωί με τηλέφωνο από τη βιοτεχνία που δούλευε, που έκανα τυμπανοπλαστική σε κλινική στη Θεσσαλονίκη και ήμασταν οι δυο μας μέσα στο δωμάτιο 3 ημέρες και μετά που με είχε στείλει στη Γαλλία στα 15 μόνη με μια φίλη για να κάνουμε μαθήματα και στην τούρτα που κάνει και τρώω το μισό τάπερ εγώ και το μισό ο αδερφός μου και τότε που έδινα πανελλήνιες και είχε κρεμαστεί στα κάγκελα για να με δει και να καταλάβει τι έκανα και όταν γέννησα τον Γιάννη στη Θεσσαλονίκη και σηκωνόμουνα να θηλάσω το βράδυ ξυπνούσε και αυτή για συμπαράσταση που ήταν δίπλα μου και έτρωγε τα γλυκά από το ψυγείο που είχαμε να κερνάμε και τότε που γυρνούσα αργά και με περίμενε ξύπνια για να σιγουρευτεί ότι είμαι καλά και καταλήγουμε πάντα στα παιδιά μου που θα κάνουν τα ίδια και …… καταλαβαίνετε ότι η κουβέντα θα εκτροχιαστεί σίγουρα γιατί και πόσο να αντέξεις τηλέφωνο με τη μανούλα!!!

Σου χρωστάω μια ζωή με γέλια, εικόνες, μυρωδιές, διακοπές και ιστορίες αμέτρητες!!! Με γέμισες με από όλα και με αγάπη για δύο! Ήσουν η σούπερ μαμά και τώρα είσαι η σούπερ γιαγιά και σύμφωνα με τα παιδιά μου και η «πλούσια γιαγιά» χαχαχα.

ΥΓ.  Στο σημείο αυτό πρέπει να πω ότι ψάχνοντας να βρω μια φωτογραφία με τη μαμά μου κατάλαβα ότι είχε εξαντλήσει όλο της το μεράκι στον αδερφό μου και με μένα οι μόνες φώτο ήταν αυτή που έβαλα, μία στο πτυχίο μου και σε γάμο και βαφτίσεις. Προσπάθησε να δικαιολογηθεί για αυτό λέγοντας πως έτσι γίνεται πάντα στα πρώτα παιδιά. Λες και εμείς μάνες δεν γίναμε δηλαδή!!! Δεν ξέρουμε πως είναι στα πρώτα παιδιά. Που όποιο άλμπουμ άνοιγα είχε φωτογραφίες και αγκαλιές και χαρές με τον αδερφό μου. Πρέπει να γράψω κάποια στιγμή για τα αδικημένα δεύτερα παιδιά.