Ξεκινώντας τη δεύτερη χρονιά του μεταπτυχιακού μου θα ήθελα να σημειώσω κάποια πράγματα που μπορούν ίσως να δώσουν λίγο κουράγιο σε όσες (αναφέρομαι στις μαμάδες βεβαίως) τολμήσουν να ξεκινήσουν ή σε όσες βρίσκονται στην ίδια μοίρα και συχνά τις έπιασε η μαύρη μελαγχολία για το πώς θα τα καταφέρουν.

Μετά από μια δύσκολη χρονιά που όμως τελείωσε με επιτυχία, μπορώ να γράψω και αυτά που λειτούργησαν υπέρ στην οικογένεια και δίνουν έναν έξτρα λόγο εκτός από αυτούς που έχουμε όλες στο μυαλό μας ξεκινώντας, να συνεχίσουμε και να ολοκληρώσουμε αυτό που αρχίσαμε για μας.

Όταν αποφάσισα να κάνω το μεταπτυχιακό πέρυσι τον Οκτώβριο δεν πίστευα τη φρίκη που θα έτρωγα κατά καιρούς και τις δεύτερες, τρίτες σκέψεις που θα είχα. Η αποστολή της δήλωσης συμμετοχής ήταν μια τελείως αυθόρμητη κίνηση στην οποία οδηγήθηκα από το απωθημένο του μεταπτυχιακού που δεν έκανα όταν έπρεπε και τώρα μου δινόταν ξανά η ευκαιρία. Παρόλα αυτά η πρώτη χρονιά τελείωσε και πέρα από τα δύσκολα υπήρχαν και ευχάριστα πράγματα που οφείλω να ομολογήσω και θα αναφερθώ σε αυτά που άλλαξαν μέσα στην οικογένεια.

  1. Όλοι μάθανε να αυτοεξυπηρετούνται.
    • «Πεινάω μαμά», λέγανε, αλλά μέχρι να σηκωθεί η μαμά που έπρεπε να τελειώσει αυτό που έγραφε ή διάβαζε, έπρεπε να βρουν έναν τρόπο να βάλουν να φάνε μόνοι τους και έτσι έκαναν. Ακόμη και αυτοί που δεν έφταναν τα ράφια του ψυγείου βρήκαν τρόπο και τα έφτασαν (βλ. βάζω καρέκλα και ανεβαίνω).
    • Το ντύσιμο τους έγινε δική τους υπόθεση, από την επιλογή των ρούχων μέχρι και την συνολική ένδυση αυτών.
    • Μάθανε να κάνουνε όλοι μπάνιο μόνοι τους και να το διασκεδάζουν από την 11χρονη, μέχρι τον 5 χρονο. Στην περίπτωση του 5 χρονου δεν στεκόμαστε στη λεπτομέρεια της έξτρα σαπουνάδας στο μαλλί. Το παραβλέπουμε και απλά το σκουπίζουμε, το ντύνουμε και το λέμε πόσο κούκλος και μοσχομυριστός είναι!!!
  1. Αλληλοβοήθεια. Μάθανε να βοηθάνε ο ένας τον άλλον για να εξυπηρετούνται. Διψούσε ας πούμε ο Κωνσταντίνος ο οποίος δεν έφτανε στη βρύση. Φώναζε την Κατερίνα και του έβαζε νερό και όλα καλά!!(εντάξει δεν σηκωνόταν και η Κατερίνα με την καλή της τη θέληση, φώναζε μία η μαμά και μετά, αλλά το αποτέλεσμα μετράει).
  2. Εξοικειώθηκαν με τις έννοιες «εργασία», «μεταπτυχιακό», «καταληκτική ημερομηνία», «παρουσίαση», «άγχος», «διαβάζω», για μελλοντική χρήση.
  3. Είχα πάντα ένα λόγο παραπάνω να τους πιέζω να διαβάζουν γιατί φυσικά χρησιμοποιούσα την ατακάρα «διαβάζω εγώ που είμαι 40 (στρογγυλοποιούμε την ηλικία μας πάντα) και δεν μπορείς εσύ να στρωθείς λίγο;». Εννοείται ότι δεν έπιασε ποτέ γιατί η απάντηση ήταν «ήθελες και το ξεκίνησες» χαχα και ξεκινούσε ένας φαύλος κύκλος συζητήσεων για τα θέλω μας, την γνώση που δεν πρέπει να σταματάει κλπ κλπ….
  4. Μάθανε να συμπάσχουν, να χαίρονται με τη χαρά του ενός και να λυπούνται με την στενοχώρια του. Η στιγμή που περίμεναν όλοι γύρω μου να στείλω την εργασία το τελευταίο λεπτό της προθεσμίας και ο πανηγυρισμός μετά, είναι από τις στιγμές που θα μείνουν. Κατάλαβαν λοιπόν όλοι ότι μέσα στην οικογένεια πρέπει να είμαστε «Όλοι για έναν και ένας για όλους!!!»

Η ουσία είναι μία (εκτός από το ότι δεν υπάρχει αθανασία) ότι όλοι μικροί- μεγάλοι μαθαίνουν να προσαρμόζονται στις καταστάσεις και αυτό είναι το σωστό. Δεν είναι εύκολο και μέχρι να βρεθούν οι ισορροπίες στο σπίτι τα πράγματα μοιάζουν με καζάνι που βράζει, αλλά τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο και όλοι γίνονται μέρος μιας προσπάθειας που τελικά τα οφέλη είναι πολλά και όχι μόνο τα προφανή!!!