Σ’ αγαπώ, όπως αγαπιούνται κάποια σκοτεινά πράγματα, μυστικά ανάμεσα στη σκιά και την ψυχή. Ανάμεσα στην αδυναμία μου να κρύψω την αγάπη μου που σαν σκιά υπάρχει και σ’ όλα αυτά που κρατώ κρυμμένα στην ψυχή μου. Ανάμεσα σε αυτά που δεν τόλμησα να κάνω και σε αυτά που τώρα που θα τολμούσα είναι αργά. Έτσι σ’ αγαπώ γιατί δεν έμαθα αλλιώς. Γιατί δεν ήθελα αλλιώς. Πάντα πολύ και πάντα κρυφά μη δει το φως αυτό που η καρδιά ποθεί. Δεν αντέχεται καρδιά μου τόση αγάπη.

Γιατί αγαπάμε αυτά που βρίσκονται ανάμεσα στη σκιά και την ψυχή; με ρώτησε. Γιατί αν ήταν όλα εύκολα δεν θα ‘χε νόημα η ζωή. Γιατί αυτό που αγάπησες μα δεν έζησες και σ’ ακολουθεί σαν σκιά, το κρατάς φυλαγμένο στη ψυχή σου. Γιατί όταν περάσουν τα χρόνια δεν θα αγαπάς αυτόν πια αλλά αυτό που σε έκανε να νιώσεις. Αυτό που χανόσουν σε ένα του φιλί και ας το ένιωσες μια φορά, που σου έλειπε το χαμόγελο του και ας το είχες δει μια φορά, που σου έλειπε η αγκαλιά του και ας είχες χαθεί εκεί μέσα μια φορά, δεν φτάνει μια ζωή για να μετρήσεις αυτές που την ονειρεύτηκες.

Για αυτό τα αγαπάμε αυτά που βρίσκονται εκεί, γιατί πρέπει να περάσεις κρυφά μονοπάτια για να φτάσεις, γιατί είναι σκιά που δεν επιλέγεις, είναι πάντα, να μη σε αφήνει να ξεχάσεις το πρόσωπο που θα είχε η ζωή σου. Γιατί κάνεις κόπο για να φτάσεις, μα όταν αγγίξεις την ψυχή τότε έχει νόημα η ζωή.

Αυτά θα έλεγα…δεν πρόλαβα να απαντήσω…είχε φύγει….γιατί έτσι έπρεπε!!