Ως παιδί που περνούσε πολύ χρόνο στα σπίτια των παππούδων για πολλά χρόνια, έχοντας μέχρι σήμερα μόνο γλυκές αναμνήσεις από τις μέρες εκείνες και μια αδυναμία που εξακολουθεί να είναι αμοιβαία, βλέποντας την ιστορία να επαναλαμβάνεται μέσω της ιδιαίτερης σχέσης που έχουν αναπτύξει τα δικά μου παιδιά με τους παππούδες και γιαγιάδες δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ ότι υπάρχουν κάποια πράγματα τα οποία κάνουν καλύτερα από εμάς τους γονείς και ευτυχώς δηλαδή.

Οποιαδήποτε ώρα της ημέρας ότι και να κάνουν θα το αφήσουν για να κουβεντιάσουν με τα εγγόνια όταν εκείνα τους το ζητήσουν. Λένε τα καλύτερα παραμύθια με διαφορά. Δεν θα συζητήσω για τις ιστορίες που έχουν να αφηγηθούν από το παρελθόν, καλές ή κακές. Γεγονότα δύσκολα και πικρά που μέχρι σήμερα τους προκαλούν θλίψη όταν τα διηγούνται, δικές τους μικρές και μεγάλες σκανταλιές ή των παιδιών τους που έφεραν σε μπελάδες μικρούς και μεγάλους και όλα τα περιγράφουν με ένα χαμόγελο ως τα αυτιά. Ιστορίες που τα μικρά τρελαίνονται να ακούν ξανά και ξανά και γελάνε με όσα έκανε ο παππούς και η γιαγιά ή λυπούνται για τις δύσκολες στιγμές που έζησαν οι αγαπημένοι τους άνθρωποι.

Η μαγειρική της γιαγιάς είναι η καλύτερη, τέλος!!! Χαρακτηριστική η φράση του γιού μου πριν από λίγο καιρό όταν αρρώστησε η μαμά μου «και αν πάθει κάτι η μαγειρεύτρια μας εμείς τι θα κάνουμε;» γιατί ότι και να κάνεις δεν έχεις ελπίδα στην τελική βαθμολογία. Το καλύτερο να κάνεις, το ωραίο, το διαφορετικό, το γκουρμέ, οι παραδοσιακές συνταγές της γιαγιάς είναι οι πιο νόστιμες. Φτιάχνει τα καλύτερα γλυκά (τα ίδια από τότε που ήσουν εσύ παιδί) και τις πιο ωραίες πίτες. Άσε που φτιάχνει τηγανιτές πατάτες όποτε το ζητήσουν χωρίς να γκρινιάζει για το αν είναι υγιεινές ή όχι και πάντα υπάρχουν κρυμμένα γλυκάκια από εκείνα τα απαγορευμένα στα ντουλάπια της κουζίνας που θα τους τα δώσει κρυφά όταν τα ζητήσουν. Άστο λέμε δεν έχεις ελπίδα!

Δεν χαλάνε χατήρια και δεν είναι κουρασμένοι ποτέ. Πάντα είναι έτοιμοι να βγούνε βόλτα με τα μικρά τους εγγονάκια και πάντα θέλουν να πάνε στις κούνιες. Έχουν την υπομονή να τριγυρνάνε μαζί τους για 3-4 ώρες χωρίς να βαρυγκομούν, χωρίς να τα μαλώνουν, χωρίς φωνές και φασαρίες. Πόσες φορές έχουμε την διάθεση και το κουράγιο να το κάνουμε εμείς αυτό;  Η υπομονή τους και η σωματική ενέργεια είναι ανεξάντλητη για τα πιο σημαντικά πλασματάκια της ζωής τους.

Συνήθως δεν γνωρίζουν από ίντερνετ και τεχνολογία, στο σπίτι τους δεν σερφάρουν με τις ώρες στο facebook και τα συναφή παρά μόνο κουβεντιάζουν και επικοινωνούν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας. Στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς δεν έχει tablet και laptop αλλά έχει σταυρόλεξα (τα δικά μου τα παιδιά έχουν γίνει αιθέρες), εγκυκλοπαίδειες και επιτραπέζια παιχνίδια που τα έχουν κρατημένα από τα δικά μας ακόμη χρόνια και μπορεί να μην κυκλοφορούν πλέον στην αγορά και όταν απλώνονται στο χαλί μπορούν να περάσουν εκεί το μισό απόγευμα.

Είναι πάντα με τον γλυκό λόγο στο στόμα «που είναι το όμορφό μου το παιδί», « καλώς τον πρώτο μαθητή» , «είσαι το καλύτερο παιδί του κόσμου» , «πόσο σε αγαπάω δεν ξέρεις» και δεν με νοιάζει καθόλου αν αυτή η μέθοδος θεωρείται σήμερα από πολλούς λάνθασμένη και προσπαθούν να την απεντάξουν όσο γίνεται περισσότερο από τις ενδεδειγμένους μεθόδους ανατροφής των παιδιών. Ναι με κακόμαθαν και ναι έτρεχαν να μου δώσουν ότι ζητούσα στην στιγμή…..εγώ ξέρω ότι πήρα τόση αγάπη και στοργή από τους τέσσερις παππούδες μου, η αγάπη τους ήταν τόσο πηγαία και ανεξάντλητη που μόνο καλό μπορεί να μου έκανε στην διαμόρφωση του χαρακτήρα μου όσο μεγάλωνα και σε καμία περίπτωση το αντίθετο….και δεν το συζητώ αυτό και δεν το διαπραγματεύομαι!

Καταλήγοντας λοιπόν σταματήστε να τους μαλώνετε και να τους κακοκαρδίζετε (που βουβά θα στενοχωρηθούν και δεν θα βγάλουν άχνα) κάθε φορά που νομίζετε οτι σας χαλάνε τα παιδιά με τα χατήρια και τα βγάζουν από το πρόγραμμα που εσείς εχετε θέσει…αυτο ειναι δική σας δουλεια. Παίξτε το ρόλο σας και αφήστε αυτούς να παίξουν τον δικό τους, κερδισμενοι θα βγείτε όλοι και εσείς και τα παιδιά σας!