Επειδή πολύς ντόρος γίνεται για αυτούς που αργούν στα ραντεβού τους και επειδή το θέμα με αφορά προσωπικά θα ήθελα να δώσω το βασικό σκελετό της σκέψης στην οποία λανθασμένα μπαίνετε. Τούτο εστί ότι εσείς φυσικά που είστε με το ρολόι στο χέρι και πάτε πάντα στην ώρα σας θεωρείτε εμάς τους σε 5’ λεπτά και πάει μισάωρο, προβληματικές περιπτώσεις.

Ε λοιπόν αυτό είναι, έχετε δίκιο, είμαστε και δεν θα το αρνηθούμε. Προσπαθείτε όμως να εξηγήσετε κάτι με βάση τη δική σας λογική. Γιατί πρέπει όλοι οι άνθρωποι να σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο; Θα μιλήσω για μένα με παραδείγματα. Δίνω ας πούμε ραντεβού στις 9 με δύο φίλες. Οι δύο άλλες φίλες ξέρω ότι θα πάνε στην ώρα τους, οπότε εγώ και να αργήσω δεν τρέχει κάστανο αφού θα έχει η μία την παρέα της άλλης. Σωστά; Σωστά. Στην περίπτωση που το ραντεβού μου είναι μόνο με έναν άνθρωπο, τον ενημερώνω ότι θα είμαι στο περίπου. Περίπου 9:30 ή καλύτερα στις 10 και όλα μια χαρά. Για αυτό άλλωστε υπάρχουν και τα τηλέφωνα. Σε παίρνω μόλις ξεκινήσω και ξεκινάς και εσύ.

Εδώ φυσικά σου λένε οι έξυπνες φίλες σου «γιατί δεν ξεκινάς να ετοιμάζεσαι πιο νωρίς για να μην αργήσεις;» Θα σας πω κάτι που θα σας φανεί βλακεία αλλά είναι η αλήθεια. Όσες φορές έχω πάει πρώτη στο ραντεβού μου ήμουν μόνη μου και περίμενα. Και αν και δεν μου φαίνεται, όταν είμαι μόνη μου αγχώνομαι και όταν αγχώνομαι ιδρώνω και όταν ιδρώνω μυρίζω χαχαααα. Άρα γιατί να το κάνω; Θυμίστε μου λίγο το λόγο…

Αυτοί που αργούν στα ραντεβού τους δεν το κάνουν γιατί σας γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια. Είναι ένα πακέτο πραγμάτων που τους πάει στραβά. Συνήθως προσπαθούν να βολέψουν πολλά μαζί και φυσικά πάντα πέφτουν έξω στους χρόνους. Αν μιλάμε για έξοδο βραδινή, θυμηθείτε πόσο ωραία περνάτε με αυτόν που πάντα καθυστερεί και συγχωρέστε του το μικρό αυτό ελάττωμα και σε τελική αγάπη πάνω από όλα!!!! Μια αγκαλιά θέλουν όταν φτάνουν επιτέλους, όχι κράξιμο!!! Και αυτό πάλι που δεν βαριέστε να λέτε και τα ίδια. Δηλαδή ένας άνθρωπος είναι 30 χρόνια έτσι και εσείς κάθε φορά κάνετε σαν να τον γνωρίζετε πρώτη φορά. Άντε άντε μην εκνευριστώ!!!

Για την ιστορία αναφέρω ότι δεν ήμουν το παιδάκι που πήγε ποτέ στο σχολείο πρώτο αν και η μαμά μου με ξυπνούσε πάντα πολύ νωρίς λέγοντάς μου ψέματα ότι είχε χτυπήσει και το κουδούνι. Όταν το κατάλαβα δεν ξαναξύπνησα νωρίς. Φταίω εγώ  ή το ψέμα της μάνας που με έκανε να αντιδράσω σε όλη αυτή την κοροϊδία που ζούσα χρόνια και έτσι πήγαινα κατευθείαν στην προσευχή; Βέβαια και το σχολείο τελείωσα και σπούδασα και παντρεύτηκα. Και να σημειώσω εδώ ότι ενώ όλοι φοβόντουσαν ότι θα αργήσω στο γάμο μου τελικά ήμουν τόσο καθυστερημένη όσο το προβλεπόμενο αυτό του γυρνάμε γύρω γύρω από την εκκλησία με κόρνες να καταλάβουν ότι παντρευόμαστε οι άλλοι και να το συνειδητοποιήσουμε και εμείς!!!

Πάντως να σας πω κάτι; (ότι και να απαντήσετε εγώ θα το πω). Ας είναι αυτό το ένα και μοναδικό ελάττωμά μας…..μπορούμε να το αντέξουμε και εμείς και εσείς!!!

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις δεν είναι συμπτωματική και έχει απόλυτη σχέση με την πραγματικότητα!!!!