Αν και οι επιστήμονες θα διαφωνήσουν μαζί μου γιατί δίνουν ένα άλλο χρονοδιάγραμμα για τις φάσεις ανάπτυξης του παιδιού (βρέφος, νήπιο, παιδί, προεφηβεία, εφηβεία, ενήλικας ) εγώ πιστεύω ότι υπάρχουν κάποια παιδιά που η εφηβεία ξεκινάει από γεννησιμιού άντε βαριά βαριά να πω από τα 2,5.

Δηλαδή το γεννάς, είναι ήσυχο, κοιμάται  για να δώσει καλά δείγματα και να σε βρει απροετοίμαστη το μέλλον, τρώει χωρίς πολύ προσπάθεια, περπατάει, αγγίζει χωρίς να κάνει ζημιές. Σε ρωτάνε όλοι ήσυχο? Λες εσύ «άσε τι να πω τέτοια τύχη πια!!Ο Θεός μου φέρθηκε με τόση καλοσύνη, άγιο το παιδί μου!! Να φανταστείς δεν μάζεψα τίποτα στο σπίτι, όλα βαζα, σεμεδάκια, στη θέση τους.».

Την ώρα που το λες κανονικά πρέπει να πέφτει ένα αστροπελέκι ντανκ στο κεφάλι για να καταλάβεις τι βλακείες λες. Κάτσε μανδαμ ακόμη 2 χρονών είναι, τι μιλάς λες και σου έχει στείλει το παιδί θαύμα???? Και έρχεται μια ωραία πρωία γύρω στα 2,5 που το μιλάς και σε γράφει, κατεβαίνεις αγορά και θέλει να το πάρεις αγκαλιά και εσύ επειδή δεν μπορείς και τόλμησες να το πεις και να το εξηγήσεις αυτό κοντεύει να σπάσει την τζαμαρία ενός καταστήματος και καταλήγεις αφού σε έχει ακούσει όλη η αγορά να κάθεσαι με το παιδί αγκαλιά σε κάτι σκαλοπάτια που βρήκες μπροστά σου για να συνδυάσεις, αγκαλιά χωρίς περπάτημα γιατί η μέση σου τα έχει παίξει. Για να μην τα πολυλογώ για μένα η εφηβεία της πολυαγαπημένης κόρης άρχισε στα 2,5 και συνεχίζει. Άσπρο εγώ, μαύρο αυτή και ένα «θέλω» όλη η ζωή. Περαστικά μου!!

Υ.Γ  Όταν ήμουν ανύπαντρη και έβλεπα καμιά μάνα να σέρνει το παιδί της από το χέρι ή κανένα παιδί να ουρλιάζει έλεγα μέσα μου «Μα καλά είναι δυνατόν δεν μπορεί να κουμαντάρει το παιδί της έλεος !!!»

Τώρα ξέρω….δεν μπορεί!!!