Σε ρωτάνε τι θα κάνεις στην άδειά σου και λες και εσύ η κακομοιρούλα ότι θα πας διακοπές. Ουι ουι ουι διακοπές; Τέλεια σου λένε όλοι, μπράβο, τυχερή κλπ. Δεν θα σκεφτεί φυσικά κανείς τίποτα πέρα από αυτό και καλά θα κάνει. Εντάξει το δέχομαι είναι τύχη και μεγάλη χαρά τη σήμερον ημέρα να μπορείς να φύγεις και να αλλάξεις παραστάσεις και να γεμίσεις με εικόνες κλπ κλπ όμως οφείλω και έχω χρέος απέναντι σε αυτούς που ακούτε καμιά φορά στη θάλασσα να ουρλιάζουν στα παιδιά τους γιατί δεν βάζουν αντιηλιακό, δεν φοράνε μπρατζάκια, δεν δεν δεν….για άπειρους λόγους, στην ταβέρνα γιατί θέλει να φάει παγωτό το σκασμένο χωρίς να έχει φάει φαγητό και σε κάτι τρελές μαμάδες που τρέχουν ψάχνοντας να βρουν κάπου να βάλουν έναν μικρό μπόμπιρα να κατουρήσει.Οφείλω λοιπόν να ενημερώσω τα πλήθη ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα και ιδανικά όσο φαίνονται όταν πας διακοπές με μικρά παιδιά  και όταν αυτά παίζουν ηλικιακά από 4 εώς 11.

Φυσικά και είναι ανεκτίμητης αξίας οι ώρες που περνάει η οικογένεια μαζί και το δέσιμο που δημιουργείται φοβερό και για τα αδέλφια και για τους γονείς αλλά θέλει αρετή και τόλμη για να το κάνεις γιατί υπάρχουν και οι στιγμές που λες «καλύτερα να μενα στο σπίτι μου» ή «δεν είστε για πουθενά» ή «δεν ξαναπάμε διακοπές» και είμαι σίγουρη ότι θα υπάρχουν και άλλες ωραίες ατάκες που έχουν ειπωθεί.

Θα ξεκινήσω λοιπόν από το ταξίδι που με το που μπαίνεις μέσα στο αμάξι η πρώτη ερώτηση είναι πότε φτάνουμε. Εσύ απαντάς και ενημερώνεις αλλά ποιος καταλαβαίνει αφού οι ηλικίες δεν ενδείκνυνται για να έχουν αίσθηση της απόστασης ή του χρόνου. ΄Αρα σαν να μην απάντησες, άρα η ερώτηση θα επαναλαμβάνετε σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Η δεύτερη ατάκα του ταξιδιού είναι διψάω. Λέει ο ένας διψάω, ακούει ο άλλος δίψασε ξαφνικά και αυτός και πάει λέγοντας. Πίνουν όλοι, σου δίνουν το μπουκάλι. Μετά από 10 λεπτά ξανά διψάσανε γιατί για αυτούς είναι και αυτό παιχνίδι. Πίνω εγώ πίνεις εσύ πίνει και ο άλλος. Εσύ που δίνεις παίρνεις το μπουκάλι έχεις χτυπήσει κόκκινο και ενημερώνεις ψύχραιμα ότι πρώτον αν πιουν άλλο θα κατουριούνται μετά και δεύτερον σε κούρασε η διαδικασία άρα όσο ήπιαν ήπιαν τώρα αφυδάτωση. Εννοείται ότι μετά κατουριούνται και σταματάς αλλά αυτό δεν σε πειράζει γιατί όλοι θέλουν να ξεπιαστούν.

Αν το ταξίδι είναι μακρινό φυσικά θα κοιμηθούν δύσκολα γιατί δεν θα βολεύονται εκτός και αν πρόβλεψες και πήρες μαξιλαράκια ή καμιά πετσέτα για μαξιλάρι, επίσης να μην τους χτυπάει ο ηλιος άρα θέλει κάτι για τα παράθυρα και φυσικά αν δεν είσαι έτοιμος για αυτά σε λυπάμαι και σε συμπονώ διότι η γκρίνια δεν θα έχει σταματημό. Εδώ πρέπει να πω όμως ότι το πρόβλημα είναι εν μέρει δικό σου που δεν σκέφτηκες τα απλά πρακτικά προβληματάκια του ταξιδίου με αυτοκίνητο.
Και φτάνετε με το καλό (αν έχει στροφές παίζει και η μουρμούρα τύπου «ζαλίζομαι, πιο σιγά», «πόνεσε η κοιλιά μου») και ξεχνιούνται όλα τα του ταξιδίου γιατί αρχίζουν άλλα πιο ωραία.

Ετοιμάζεστε οικογενειακώς για έξω και ρωτάς τους μικρούς αν θέλουν να πάνε τουαλέτα γιατί μετά έξω θα είναι δύσκολα. Φυσικά ανταπόκριση μηδέν. Βγαίνετε, κάθεστε και δεν προλαβαίνετε να παραγγείλετε και ακούς τον πρώτο «Μαμά τσίσα». Ερωτώ λοιπόν «Ποια η θέση μου;» και αυτό συμβαίνει πάντα μόλις κάτσεις για ποτό, φαί δηλαδή γενικώς μόλις κάτσεις για την ακρίβεια (το θετικό είναι ότι δουλεύεις τον τετρακέφαλο). Λες και σε τεστάρουν αν ξέρεις που είναι η τουαλέτα στο μαγαζί. Φυσικά αν πηγαίνεις στα ίδια μαγαζιά κατά τη διάρκεια των διακοπών στο τέλος ξέρεις και πόσα πλακάκια έχει η τουαλέτα. Κάποιες φορές επίσης παίζει και το υπαίθριο κατούρημα όπου ψάχνεις να βρεις εκείνη τη γωνιά που δεν θα φαίνεσαι και θα δείχνει σαν να πέρασε μόλις σκύλος και κατούρησε.

Σχετικά με το μπάνιο στη θάλασσα, καταθέτοντας την προσωπική μου εμπειρία,  με τρία παιδιά η πιθανότητα να κολυμπήσεις στη θάλασσα μόνη σου είναι από απίθανη εώς ανύπαρκτη. Πρέπει να σε θέλει πολύ η τύχη, να μη θέλει να μπει κανείς από τους μικρούς μαζί σου αγκαλιά στη θάλασσα και να είναι ο μπαμπάς έξω να τους προσέχει. Εσύ μπαίνεις τρέχοντας μέσα σαν τον κλέφτη μη σε δει κανείς και του ξυπνήσει η επιθυμία για μπάνιο με την μανούλα και απολαμβάνεις τη θάλασσα σαν να ναι η τελευταία φορά….που μάλλον θα είναι. Ε πόση τύχη πια!!!

Μείζον οικογενειακό  θέμα αποτελεί και το μπάνιο μετά την θάλασσα. Διότι όλοι θέλουν πρώτοι, μετά όλοι τελευταίοι και τελικά σε δουλειά να βρισκόμαστε τσιρίδες και φωνές μέχρι να μπει ο πρώτος και όλα κυλάνε ρολόι. Αλλά στο μάλωμα πρώτοι έτσι για να μας ακούσουν και οι γύρω να καταλάβουν ότι υπάρχει ζωή εδώ!!!

Τελειώνοντας όμως πρέπει να πω ότι αυτό που μετράει στη ζωή και αυτό που έχει αξία είναι οι στιγμές που ζεις με την οικογένεια σου και με τα παιδιά σου τα οποία σε λίγα μάλιστα χρόνια  (γιατί τα άτιμα περνάνε  τρομακτικά γρήγορα ) δε θα σε ακολουθούν και εσύ θα εύχεσαι να γυρνούσες το χρόνο πίσω τότε που τα έπαιρνες μαζί σου και περνούσατε φανταστικά. (δεν θα θυμάσαι τίποτα, delete όλα,  άσε που το αλτσχάιμερ είναι σίγουρο). Για αυτό όσο και να γκρινιάζουμε, για αυτές τις στιγμές ζούμε και αυτές μας κρατάνε …..σε φόρμα ( θα έβαζα 5 κιλά αλλά από τα δρομολόγια στις τουαλέτες έβαλα μόνο 2).