Απέναντι από το σπίτι μου έχω ένα γήπεδο, όχι το Καραϊσκάκη, λίγο μικρότερο δηλαδή για 30.000 κόσμο ρε παιδάκι μου, το γήπεδο του Ακρίτα. Εκεί λοιπόν έχουν γεμίσει τον τοίχο με συνθήματα και κατά βάση ερωτικά διότι και καθότι πολύ καψούρα έχει μαζευτεί στη γειτονιά. Έτσι λοιπόν καθώς περνούσα το πρωί από εκεί διάβασα ένα που μου ράγισε την καρδιά!!  «Δεν θα ξανακάνω ζήλιες ποτέ ξανά!!!».

Η πρώτη σκέψη είναι ότι το έγραψε γυναίκα, γιατί αυτό το «κάνω ζήλιες» θεωρώ ότι είναι γυναικεία έκφραση και λίγο ναζιάρικη. Δηλαδή το λες και τρεμοπαίζεις τα ματάκια σου λίγο και τον κοιτάς και λοξά.

Η δεύτερη σκέψη είναι ότι αυτή του έκανε προφανώς το βίο αβίωτο κάποια στιγμή, αυτός αγανάκτησε την χώρισε και μάλιστα της είπε και το λόγο δεν της είπε το γνωστό «θέλω να μείνω μόνος» που θα αναλύσουμε άλλη φορά.   Αυτή μετανιωμένη πια και έχοντας καταλάβει το λάθος της εμμέσως πλην σαφώς του ζητάει συγχώρεση λέγοντάς του ότι δεν θα το ξανακάνει.

Δηλαδή τι κάναμε κύριε??? Ζηλέψαμε οκ!! Λάθος εντάξει το καταλάβαμε!!! Σήκωσε και κανένα τηλέφωνο ρε φίλε….να σου πούμε μια κουβέντα, πρέπει να φτάσουμε να τα γράφουμε όλα στον τοίχο για να συνεννοούμαστε?????

Μένει να δω την απάντηση «Κάνεις δεν κάνεις εγώ δεν γυρίζω!!» -Το γομάρι. Θα λιώσω αν δω «Αγαπούλα μου έλειψε η αγκαλιά σου!!»

Αγάπη μόνο ρε αγάπη μόνο!!!