Είσαι με τέσσερις ώρες ύπνο και σκέφτεσαι ότι θα πας στη δουλειά, θα πιεις τον καφέ σου όπως μοναδικά τον κάνει ο Τάσος (βλέπεις πόσο σε παινεύω πια!) και θα στανιάρεις.
Λίγο πριν αφήσεις το ίχνος του σάλιου σου πάνω στο γραφείο σου, έχοντας πέσει με το κεφάλι πάνω στο πληκτρολόγιο αποκοιμισμένη, κάνεις μια προσπάθεια να σώσεις ό,τι σώζεται και τηλεφωνείς στον καφετζή σου μήπως και το ξέχασε. Που φυσικά το ξέχασε και αυτό συνέβη βεβαίως βεβαίως και πρέπει να το επισημάνω, διότι λείπει η Στελλίτσα (σύζυγος καφετζή που κρατάει τις ισορροπίες άλλωστε όπως κάθε γυναίκα-να τα λέμε αυτά).
Και ενώ είχε δροσούλα έξω και για το λόγο αυτό παρήγγειλες ζεστό καφέ, μέσα στο γραφείο έχει κάψα. Και έρχεται εντέλει ο ζεστός καφές (τον λες καυτό, τσουρουφλιστό), το air condition δεν έχει ανοίξει ακόμη και εσύ είσαι στο δίλλημα. Να πιεις ή θα σε βρουν λιπόθυμη από θερμοπληξία.

Η ζωή γλυκειά η άτιμη, σκέφτεσαι τι αφήνεις πίσω και δεν λέει οπότε το καθυστερείς μέχρι να κρυώσει. Από την άλλη το πεδίο όρασης σιγά σιγά μικραίνει γιατί τα ματια σου κλείνουν από τη νύστα…..Περιμένεις περιμένεις και λίγο πριν αποχαιρετήσεις τον μάταιο τούτο κόσμο παίρνεις την απόφαση και πίνεις….Επιτέλους καφές ….και οι πιθανότητες να βγει και αυτή η μέρα πλέον μεγάλες!!!!