Έφτασε αισίως 2 Σεπτεμβρίου. Και όταν λέμε 2 Σεπτεμβρίου εννοούμε 8 και σήμερα. Και όταν λέμε 8 και σήμερα μία λέξη έρχεται στο νου και δεν είναι άλλη από «ΣΧΟΛΕΙΟ». Ναι ναι κυρίες μου (στις μαμάδες απευθύνομαι ξεκάθαρα) σε λίγες μέρες ανοίγουν τα σχολεία. Ήρθε η ώρα που περιμέναμε, η ώρα που ονειρευόμασταν, η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα!!! Λίγες λέξεις αρκούν για να κάνουμε τα παιδιά μας αυτό που σίγουρα ονειρεύτηκαμε κάποια δύσκολη καλοκαιρινή μέρα και νύχτα μη σας πω. Να τα εκνευρίσουμε πραγματικά! Και ένα πράγμα πιάνει σίγουρα στην πλειοψηφία των τέκνων (θα θεωρήσουμε ότι υπάρχουν και κάποια παιδιά, που ανυπομονούν να αρχίσει το σχολείο). Ποιο είναι αυτό; Μα η ανακοίνωση των ημερών που απομένουν μέχρι τις 11 Σεπτεμβρίου of course. 9, 8, 7, 6, 5……. ημερομηνία σταθμός, ημερομηνία ορόσημο που θα σημάνει το άνοιγμα των σχολείων!

Η αλήθεια είναι ότι όταν ανοίξουν τα σχολεία θα γκρινιάζουμε γιατί θα τρέχουμε σαν παλαβές στα δρομολόγια και θα χαιρετιόμαστε πάλι κορνάροντας η μία την άλλη, αλλά δεν πειράζει.

Να πω σε αυτό το σημείο ότι αν μας ρωτήσει κανείς γιατί θέλουμε να ανοίξουν τα σχολεία, δεν θα βρούμε κάτι φοβερό να πούμε πέρα από αυτά που λέμε όλες όταν βρισκόμαστε και συζητάμε, ότι δηλαδή κουραστήκαμε να βλέπουμε τα παιδιά μας να βολοδέρνουν από καναπέ σε κρεβάτι και από κρεβάτι σε καναπέ και να μαλώνουν ποιος θα παίξει στον υπολογιστή και ποιος θα δει τηλεόραση. Επίσης θα αναφέρουμε και την κλασική ατάκα ότι θέλουμε να μπουν σε ένα πρόγραμμα γιατί έχουν αποσυντονιστεί εντελώς. Βέβαια για να είμαστε απολύτως ειλικρινείς νομίζω ότι καταβάθος το παιδί που κρύβεται μέσα μας διαμαρτύρεται εμμέσως που για αυτό (για το παιδί ντε που κρύβεται μέσα μας λέω) τελείωσαν τα καλοκαιρινά τριμηνάκια ανεπιστρεπτή και πρέπει να αρκείται σε λίγες μερούλες άδειας μόνο.

Προσωπική εξομολόγηση Νο34534: Δεν είναι λίγες οι φορές που πιάνω τον εαυτό μου να ζηλεύω που λιώνουν στους καναπέδες γεμάτα ανεμελιά και τότε μου μπαίνουν οι ιδέες.

Τι κάνει λοιπόν η μανούλα όταν θέλει να εκνευρίσει τα παιδάκια της (και θα έχει λόγο σίγουρα για να το κάνει); Παίρνει ύφος αυτό με το γουρλωμένο μάτι και το σαρδόνιο χαμόγελο και τα λέει με τη χαρά να μην κρύβεται «Αγαπημένα μου παιδάκια, τι αρχίζει σε λίγες μέρες; ε;» (Δεν λέει καν τη λέξη κλειδί, απλά αφήνει να εννοηθεί). Μη σας πω τι ακολουθεί μετά γιατί πρέπει να έχεις και γερά νεύρα για να αντέξεις το μετά, αλλά η χαρά που παίρνει όταν βλέπει τα έντρομα προσωπάκια τους είναι τόσο μεγάλη που αντέχει και όλη τη συνέχεια ατάραχη!!! Κάποιες άλλες φορές εφαρμόζει την τακτική της γλυκιάς, καλής μανούλας ρωτώντας τα με ύφος σοβαρό τι δραστηριότητες θα ξεκινήσουν και ότι έφτασε ο καιρός (άρα τελειώνουν οι διακοπές, τέλος το καθισιό και όλα αυτά να υπονοούνται βεβαίως βεβαίως ).

Θεέ μου τι χαρά είναι αυτή!!!