Μια σκέψη μου πριν κάνω παιδιά ήταν αν θα μπορώ να μοιράζομαι μαζί τους κάτι που μου αρέσει πολύ. Για παράδειγμα έχεις κάνει πατάτες τηγανιτές και τις μοιράζεις σε όλους δίκαια και αφού τελειώνουν τα παιδιά θέλουν και άλλες και δεν έχεις. Τι κάνεις? Αν δεν τις έχεις τσακίσει (απίθανο γιατί  ούτε θα έχεις προλάβει να κάτσεις ακόμη), μηδενίζεις τον εγωισμό σου (πάτο),  κάνεις την καρδιά σου πέτρα, θυμάσαι αυτό που έλεγε η γιαγιά σου (εγώ χορταίνω να βλέπω εσάς να τρώτε!!) τους μοιράζεις τις δικές σου και μένεις εσύ στον άσσο!! Αυτό το κάνεις όταν πρόκειται για πατάτα τηγανιτή που σου αρέσει πολύ!!!

Όταν έχεις μια σοκολάτα να μοιράσεις?????? Λυπάμαι που θα το πω, θα μπορούσα να πω και ότι ντρέπομαι αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν ντρέπομαι, σε αυτήν την περίπτωση δεν ισχύει τίποτα από τα παραπάνω. Δεν μπαίνεις  στην διαδικασία να μοιράσεις σοκολάτα αν δεν εξασφαλίσεις το μερίδιο σου!! Εννοείται ότι θα δικαιούσαι σίγουρα και κάτι παραπάνω λόγω του κόπου για την μοιρασιά (κόψε, πάρε). Και το θεωρώ και απόλυτα δίκαιο. Δηλαδή συγνώμη γιατί πρέπει να μη φάει η μανούλα  για να φάνε περισσότερο τα παιδιά??? Υπάρχουν τόσοι λόγοι που συνηγορούν στο ότι αυτή είναι η ορθή πρακτική βεβαίως βεβαίως και απαριθμώ κάποιους:

  1. Όσο λιγότερα γλυκά τρώνε τα παιδιά τόσο το καλύτερο για την υγεία τους (δόντια, κιλά, ζάχαρο)
  2. Πρέπει να μάθουν να μοιράζονται
  3. Να είναι δίκαια απέναντι στους άλλους (είμαστε 3, η μοιρασιά διά 3, είμαστε 4, η μοιρασιά διά 4)
  4. Να εκτιμούν αυτά που έχουν
  5. Να μάθουν ότι σημασία έχει η ποιότητα και όχι η ποσότητα

Μετά από τα παραπάνω είναι προφανές ότι μοιράζομαι μαζί τους ό,τι πρέπει και αντέχω!! Επίσης, χωρίς ίχνος τύψης και χωρίς κανένα δισταγμό σας λέω ότι αυτά ισχύουν για τις σοκολάτες που είναι σε φανερό μέρος………. Αυτές που κρύψαμε κάποτε τις απολαμβάνουμε μόνες, κομμάτι – κομμάτι…να λιώνει στο στόμα και ευχαριστώντας το Θεό για τις στιγμές που μας χαρίζει!!!!