Ομολογουμένως ένα καθημερινό βάσανο για μια γυναίκα είναι ΚΑΙ το μαγείρεμα (το και δεν είναι τυχαίο στην πρόταση, έχει τη σημασία της πρόσθεσης….). Το μαγείρεμα αλλά όχι ως διαδικασία γιατί αυτό ενίοτε μας ξεκουράζει ψυχικά (λέμε τώρα)  αλλά ως επιλογή φαγητού. Δηλαδή αν ξέρεις τι θα μαγειρέψεις όλα είναι οκ. Έχεις τα υλικά και το κάνεις. Το ζόρι είναι όταν ρωτάς τα μέλη της οικογένειας τι να μαγειρέψεις για να πάρεις την απάντηση «ό,τι θέλεις«.

Ό,τι θελεις στα μούτρα σου βρε λες και δεν ξερω τι θα γίνει αν μαγειρέψω ό,τι θέλω!!

Φάγατε το μεσημεριανό σας, μάζεψες το τραπέζι, λίγη ξεκούραση και αρχίζει η αιώνια αναζήτησή ΤΙ ΝΑ ΦΑΜΕ ΑΥΡΙΟ; Αρχίζεις να σκέπτεσαι αποκλείοντας φαγητά και δια της εις άτοπον απαγωγής να καταλήξεις στο ζητούμενο. Όσπρια φάγαμε, ζυμαρικά φάγαμε, γεμιστά να κάνω αλλά δεν έχω πιπεριές, άστο καλύτερα!!!! Να κάνω αρακά; Ο ένας δεν τρώει, ο άλλος μόνο τις πατάτες, άστο και αυτό.  Γυρίζεις οπότε ως αδίστακτη, υποψιασμένη για αυτό που θα ακολουθήσει αλλά και αγανακτισμένη νοικοκυρά και λες: «Θα κάνω φασολάκια αύριο». «Τι; Φασολάκια;»  Ε ναι παληκάρι φασολάκια είπαμε, τι άκουσες;

«Όλο τα ίδια και τα ίδια τρώμε». Συγνώμη δεν ξέραμε να καταπιούμε τον τσελεμεντέ. «Δε σου άρεσε μήπως η επιλογή; Τι;  Όχι;«

Αν δεν σας αρέσει, όταν σας ρωτάμε να απαντάτε λοιπόν, γυναίκες είμαστε, όχι ο Λαζάρου. Και άντε γιατί με αυτές τις εκπομπές μαγειρικής που όπου και να γυρίσεις πέφτεις πάνω τους νομίζετε ότι πατάς ένα κουμπί και βγαίνει μια χοντρή μαζί με το φαγητό στο πιάτο.

Με αυτά και με αυτά ξεχάστηκα….θα κάψω και το φαί!!!